هوارد کارتر پس از 5 ماموريت کاوش هاي بي وقفه طاقت فرسا در جستجوي تنها مقبره فراعنه که از تعرض و غارت مصون مانده بود ، عاقبت پاداش تلاش هايش را مشاهده کرد.او مي توانست به جهان معتبرترين گنجينه مصر فراعنه را معرفي کند.

کارتر با درستکاري تلگرافي را براي لرد کارناروون که هزينه کاوش هاي او را پرداخته بود ارسال کرده و او را از اين کشف آگاه کرد.دو هفته بعد در حضور لرد کارناروون راه ورودي پلکان سنگي که به درون مقبره راه داشت ، گشوده شد.

هوارد کارتر قانع شده بود که اين مقبره تاکنون مورد تعرض دزدان مقبره هاي باستاني مصر قرار نگرفته است.آثار داخل مقبره نشان مي دادند که اين مقبره متعلق به توتانخامون است.

فرعوني که در سن 18 سالگي درگذشت.اين فرعون جوان که سلطنتي کوتاه داشت 3300 سال انتظار کشيد تا به يک افتخار ابدي دست يابد.

فراعنه سلسله جديد براي اينکه مقبره هايشان مانند اجداد دور دستشان ، سلسله فراعنه قديم مورد تعرض غارتگران قرار نگيرند مقبره هاي خود را در درون صخره هاي دره شاهان تراشيدند و ورودي ها را پنهان کردند.

با اين حال ، با گذشت روزگار، غارتگران توانسته بودند ورودي ها را کشف کرده و مقبره ها را غارت کنند.

هوارد کارتر بر اثر تحقيقاتش متقاعد شده بود از ميان تمام فراعنه اي که نامشان در فهرست ها آمده است ، هنوز يک مقبره دست نخورده وجود دارد. به اين ترتيب او توانست مقبره توتانخامون را کشف کند.

کارتر و کارناروون پس از ورود به داخل مقبره با آثار هنري ، وسايل زندگي روزمره و تخت سلطنت از طلا مواجه شدند.اين هنوز اتاق قبل از مقبره بود و گنجينه واقعي در وراي اين اتاق قرار داشت.

کارتر مانند يک دانشمند واقعي شتاب نکرده و با دقت از نخستين کشفيات صورت برداري مي کند و بعد به جستجوي ساير بخش هاي مقبره مي رود.

در بهار سال بعد ، کارتر در ميان اتاق و مقبره اصلي را مي گشايد و «کوهي از طلا» را کشف مي کند!.

يک صندوق بزرگ از طلا که بيش از 5 متر طول داشت ، در داخل صندوق هوارد کارتر موميايي توتانخامون را مي يابد.

برخلاف ساير موميايي ها از جمله موميايي رامسس دوم که پس از غارت مقبره ها و تابوت هايشان توسط غارتگران از درون تابوت ها بيرون انداخته شده بودند و به دليل هواي خشک عمق مقبره ها سالم مانده بودند ، موميايي توتانخامون به دليل روغن هاي مقدس کاملا خورده شده بود و تقريبا چيزي از آن باقي نمانده بود.

کاوش مقبره توتانخامون که در مجموع داراي 5 سالن بود منجر به کشف بيش از 2000 قطعه اشيايي از طلا و سنگ هاي گرانبها ، از جمله ماسک مشهور چهره توتانخامون شد.

به اين ترتيب ، در روز 4 نوامبر سال 1922 ميلادي ، هوارد کارتر، باستان شناس انگليسي در دره شاهان مصر موفق شد ورودي مقبره توتانخامون را کشف کند.

کارتر به کمک حمايت مالي لرد کارناروون موفق به اين کار گرديد و اين 2 نفر شايستگي اين را دارند که جزو بزرگترين کاشفان مصرشناس قرار گيرند.

امروز ، مجموعه گنجينه توتانخامون در موزه قاهره نگهداري مي شود و تماشاي آن همواره براي بازديدکننده هيجان آور و حيرت انگيز است. هوارد کارتر در روز 2 مارس 1939 در اوج شهرت در شهر لندن درگذشت.

اين کودتا که بدون حمايت واقعي مردم انجام شد در واژگان بلشويک ها (که بعدها کمونيست ناميده شدند) انقلاب اکتبر نام گرفت زيرا براساس تقويم رومي که در روسيه قديم تا روز 14 فوريه سال 1918 ميلادي رايج بود ، اين حوادث در شب 25 و بامداد 26 اکتبر رخ داده بودند.

هنگام کودتاي بلشويک ها ، مردم پايتخت از وقايعي که در پيرامونشان رخ مي داد بي اطلاع بوده و متوجه هيچ اتفاقي نشدند.شب زنده داران به عادت هميشگي در خيابان نوسکي ، گردشگاه پايتخت پرسه مي زدند.

ابتکار اين کودتا به 23 اکتبر، حدود دو هفته قبل از انجام آن (براساس تقويم گريگوري) سال 1917 ميلادي بازمي گشت.

در اين روز ، لنين ، رهبر بلشويک ها مخفيانه پناهگاهش در فنلاند را براي شرکت در يک کميته مرکزي حزبش ترک کرد.او در جلسه کميته لزوم شورش مسلحانه را به تصويب رساند و بر اجراي آن تاکيد کرد.

لنين مي خواست دموکراسي نوپاي روسيه که چندماه قبل از اين تاريخ با سقوط امپراتوري تزاري برقرار شده بود را سرنگون کرده و با الهام از اصول مارکسيستي يک ديکتاتوري پرولتاريا را در روسيه برقرار سازد.

لنين پس از خاتمه جلسه فورا به پناهگاهش در فنلاند بازگشت و تروتسکي معاونش عهده دار تدارک اين شورش مسلحانه شد.

الکساندر کرنسکي ، رئيس دولت موقت روسيه ، تصور نمي کرد که گروه کوچک بلشويک ها يک خطر بالقوه براي دموکراسي نوپاي روسيه باشند.

با اين حال ، بلشويک ها علي رغم تعداد نسبتا اندک از نظر تبليغات و شعارهاي فريبنده بسيار فعال بودند.

آنها توانستند با ترويج 3 شعار بسيار موثر بسياري از سربازان پادگان پتروگراد را به سوي خود جذب کنند: «صلح فوري» ، روسيه در آن زمان در کنار دموکراسي هاي غربي عليه امپراتوري آلمان و اتريش مي جنگيد ، «زمين براي دهقانان» ، «تمام قدرت براي سويت ها» ، سويت ها در زبان روسي به مفهوم شوراها يا هيات هاي تصميم گيري بودند و از نظر دموکرات هاي واقعي سويت ها در حکم دستيابي به يک دموکراسي حاکم محسوب مي شدند.

ملوانان کرونشتاد و سربازان پادگان پتروگراد مفتون اين 3 شعار شدند.زمان اقدام بلشويک ها براي به دست گرفتن قدرت فرا رسيده بود.

لنين بارديگر به روسيه بازگشت.او در جريان يک جلسه جديد کميته مرکزي در روز 29 اکتبر موفق شد تصميم شورش مسلحانه را علي رغم مخالفت کامنف و زينوويف ، 2 عضو برجسته بلشويک ها ، که از يک شکست احتمالي بيم داشتند ، به کميته مرکزي تحميل کند.

در روز 6 نوامبر سال 1917 ميلادي ، ماموران پليس دولت موقت يک چاپخانه حزب بلشويک را تعطيل کردند.اين اقدام موقعيت مناسبي که بلشويک ها در انتظار آن براي اجراي نقشه خود بودند را فراهم کرد.

در جريان اين روز ، مطابق با دستورات کميته نظامي انقلابي ، بلشويک ها از همبستگي سربازان قلعه پتر - پل اطمينان پيدا کردند و بدون جلب توجه تمام پل هاي پايتخت را در دوسوي رودخانه نوا تحت کنترل خود درآوردند.

هنگام شب ، آنها بدون ايجاد سر و صدا ايستگاه ها ، دفاتر پست و ساير مراکز حساس را اشغال کردند.

در آن زمان کرنسکي در پتروگراد نبود.وزيران دولت موقت پس از آگاهي از کودتاي بلشويک ها در کاخ زمستاني تزارهاي روسيه پناه گرفتند.

آنها براي دفاع از پايتخت و کاخ فقط يک واحد کوچک نظامي را که از 1300 سرباز ، قزاق و دانشجويان افسري و تعدادي داوطلب زن تشکيل شده بود ، در اختيار داشتند.

بلشويک ها و طرفداران لنين کاخ زمستاني را محاصره مي کنند و 5000 ملوان و سربازان کرونشتاد نيز به آنها مي پيوندند.

در روز 7 نوامبر ، لنين براي اينکه به کودتاي خود وجهه انقلابي دهد ، دستور مي دهد ناوجنگي «وحشت» که در چند صد متري کاخ زمستاني در يکي از شاخه هاي رودخانه نوا پهلو گرفته بود به سوي کاخ شليک کند.

پس از شليک 30 گلوله توپ به سوي کاخ زمستاني ، بلشويک هاي مسلح به داخل کاخ رخنه مي کنند.وزيران دولت موقت دستگير مي شوند.مدافعين کاخ که زنده مانده بودند ، آزاد شدند.

کودتاي بلشويک ها که «انقلاب اکتبر» نام گرفت به موجويت دولت موقت خاتمه مي دهد.لنين بلافاصله پس از بدست گرفتن قدرت ، ابزار ديکتاتوري را به راه انداخت.

مطبوعات بورژوا تعطيل شدند. يک ماه پس از کودتا ، در روز 7 دسامبر پليس امنيتي وحشتناک بلشويک ها «چکا» تاسيس شد.در روز 20 دسامبر هرگونه اعتصاب ممنوع گرديد.

به اين ترتيب ، در شب 6 و بامداد 7 نوامبر سال 1917 ميلادي (براساس تقويم گريگوري) بلشويک ها براساس يک نقشه از پيش طراحي شده مراکز عمده تصميم گيري و حساس شهر پتروگراد را تصرف کردند.

آنها در اين کودتا که نام «انقلاب اکتبر» را بر آن نهادند ، دولت موقت کرنسکي و دموکراسي نوپاي روسيه را سرنگون کردند.

ديکتاتوري پرولتاريا برقرار شد و ده ها ميليون نفر از مردم روسيه به اردوگاه هاي کار اجباري در سيبري اعزام شدند و هر صدايي را پليس مخوف امنيتي در گلوله خفه کرد.

علي رغم اين اقدامات خشونت بار به دليل بسته بودن مرزها ، اخبار اين فجايع به طور کامل به گوش جهانيان نمي رسيد و برخي از افراد در گوشه و کنار جهان به اين حکومت دل بسته و به آن اميدوار بودند.

تا اينکه 70 سال مي گذرد ، اتحاد شوروي از هم مي پاشد و تخيل واهي ديکتاتوري پرولتاريا و کمونيسم به تاريخ مي پيوندد.

لويي سيزدهم وارد شهر ويراني شد كه اغلب ساكنان آن به دليل قحطي ناشي از محاصره طولاني جان سپرده بودند.

هانري چهارم پادشاه فرانسه و پدر لويي سيزدهم 30 سال پيش از اين تاريخ براساس «پيمان نانت» شهر و بندر لا روشل را مكان امني براي سكونت پروتستان ها به رسميت شناخته بود و پيروان اين مذهب مي توانستند با خودمختاري در كمال آسودگي در آن زندگي كنند.

پس از قتل هانري چهارم به دست يك كاتوليك متعصب ، ماري دومديسي ملكه و نايب السلطنه فرانسه شد تا پسرش لويي به سن بلوغ برسد. در آن دوره آشوب هاي بي وقفه اي در سراسر فرانسه رخ دادند.

ساكنان بندر لاروشل به تحريك انگليسي ها مرتكب بي احتياطي شده و عليه پادشاه فرانسه دست به شورش زدند.

دوك دو بوكينگهام كه عامل تحريك اهالي پروتستان مذهب بندر لاروشل بود ، گروهي از نظاميان انگليسي را در جزيره «ره» روشل مستقر كرد.

لويي سيزدهم پس از نشستن به تخت سلطنت كاردينال دوريشوليو را به مقام صدراعظم فرانسه منصوب كرد. يكي از نخستين اقدام هاي كاردينال دوريشوليو فرونشاندن فتنه بندر لاروشل بود.

ريشوليو دستور محاصره بندر لاروشل را داد و شخصا فرماندهي نيروهاي نظامي را به عهده گرفت. محاصره لاروشل بيش از يكسال به طول انجاميد.

روح مقاومت لا روشل ، ژان گيتون شهردار اين شهر ، يك اسلحه ساز فعال بود كه موفق شد روحيه محاصره شدگان را به خوبي حفظ نمايد. گيتون سوگندخورده بود اولين نفري كه از تسليم شدن حرف بزند را به قتل برساند و گفته بود حتي اگر يك مرد براي بستن دروازه ها باقي بماند ، براي دفاع از روشل كافي است اما ريشوليو تصميم داشت هر چه سريعتر به اين غائله خاتمه دهد.

كاردينال دوريشوليو دستور داد براي بستن بندر روشل به روي كشتي هاي انگليسي سدي در مقابل بندرگاه احداث شود و براي جلوگيري از امدادرساني از راه هاي زميني فرمان ساختن استحكاماتي به طول 12 كيلومتر را در پيرامون لاروشل داد.

در زماني كه مردم روشل به سختي در مقابل قحطي و گرسنگي مقاومت مي كردند ، دوك دو بوكينگهام در بندر پرتسموث انگلستان در تدارك يك ناوگان كمك رساني براي مردم روشل بود اما در 23 اوت سال 1628 ميلادي توسط شخصي به نام جان فولتون به قتل مي رسد.

برخي از مورخان معتقدند ، فولتون يك عامل كاردينال دوريشوليو بود كه براي قتل بوكينگهام اجير شده بود.

مردم لاروشل با مرگ بوكينگهام ديگر اميدي به رسيدن كمك هاي غذايي نداشتند و مقاومت آنها بر اثر گرسنگي درهم شكسته شده و دسته دسته جان مي سپردند. كار به جايي رسيد كه ژان گيتون شجاع ترجيح داد تسليم شود تا شاهد مرگ تدريجي مردم شهر نباشد.

كاردينال دوريشوليو پس از تسليم شدن بندر لاروشل شجاعت ژان گيتون را تحسين كرد و او را به اسارت نگرفت. لويي سيزدهم پادشاه فرانسه كه از اين پيروزي خشنود بود ، شورشيان را عفو كرده و پيمان صلح آلس را امضا نمود.

لويي سيزدهم بر تسامح مذهبي تاكيد ورزيد اما مزاياي نظامي كه به پروتستان ها اعطا شده بود را كاهش داد.

به اين ترتيب ، در روز اول نوامبر سال 1628 ميلادي بندر لاروشل تسليم شد و محاصره اين بندر فرانسوي پروتستان نشين به پايان رسيد.

لويي سيزدهم پادشاه فرانسه و كاردينال دوريشوليو صدراعظم با تدبيرش براي اجتناب از دامن زدن به خصومت هاي مذهبي شورشيان لاروشل را مشمول عفو قرار داده و بر تسامح مذهبي در كشور فرانسه تاكيد كردند.

اما سال ها بعد لويي چهاردهم پادشاه فرانسه تعهد پدر بزرگش هانري چهارم و پدرش لويي سيزدهم در مورد تسامح مذهبي در قبال پروتستان هاي فرانسه را زير پا گذاشت و مرتكب فجايع بزرگي در حق پيروان اين مذهب كه اتباع وي محسوب مي گشتند ، شد.

جيمز حرفه دريانوردي را نزد ماهيگيران محلي زادگاهش آموخت و به زودي نشان داد که يک دريانورد منحصر به فرد و يک نقشه کش نابغه مسيرهاي دريايي است.

سرانجام ، جيمز کوک در ميان دريانوردان انگليسي شهرت يافت و به عنوان يک ناخداي ماهر شناخته شد.

دولت انگلستان به او ماموريت اکتشاف سرزمين هاي جنوبي و اقيانوس آرام را داد.

در روز 28 اوت سال 1768 ميلادي ، جيمز کوک با يک کشتي بادباني کوچک بندر پليموت را ترک کرد.

او پس از چندين ماه دريانوردي به جزيره تائيتي رسيد سپس جزاير سوسيتي را کشف کرد.کوک نيوزيلند را دور زد و به اکتشاف سواحل استراليا پرداخت.

او پس از 2 سال به انگلستان بازگشت در حالي که 30 هزار نمونه از گونه هاي گياهي و جانوري مناطق اقيانوسيه را با خود به ارمغان آورده بود.

کوک در دومين سفر خود به جستجوي يک قاره احتمالي جنوبي پرداخت و به دايره قطب جنوب رسيد.

جيمز کوک در جريان سومين سفر دريايي اش در روز 18 ژانويه سال 1778 ميلادي مجمع الجزاير هاوايي را کشف کرد.سپس به سوي تنگه برينگ حرکت کرد تا به جستجوي فرضيه وجود يک مسير شمال به غرب بپردازد اما چنين مسير فرضي را نيافت و دوباره مسيري که طي کرده بود را در پيش گرفت.

جيمز کوک در روز 14 فوريه سال 1779 ميلادي در نتيجه يک بي احتياطي توسط بوميان مجمع الجزاير هاوايي به قتل رسيد.

به اين ترتيب ، در روز 27 اکتبر سال 1728 ميلادي جيمز کوک دريانورد و کاشف مشهور انگليسي در يورکشاير و در خانواده اي از طبقه کارگران کشاورزي متولد شد.

جيمز کوک از همان آغاز آموختن حرفه دريانوردي نبوغ خود را به عنوان يک دريانورد منحصر به فرد نشان داد.

جيمز کوک پس از کشف سرزمين هاي ناشناخته جنوبي اقيانوس آرام و جزاير اين اقيانوس پهناور در سن 51 سالگي توسط بوميان مجمع الجزاير هاوايي به قتل رسيد.
 

يك روز در سال 1837 ميلادي ، رولاند هيل 42 ساله, يك آموزگار پيشرو و آينده نگر زن جواني را مشاهده مي كند كه پس از رفتن نامه رسان به سختي مي گريد.

رولاند جوياي ماجرا مي شود.زن جوان مي گويد به دليل اين كه نمي توانست هزينه نامه اي كه شوهرش براي او فرستاده بود را پرداخت كند ، نامه رسان از دادن نامه خودداري كرده است.

رولاند مبتكر كه داراي آشناياني در دولت بود ، گزارشي را تهيه مي كند و آن را براي لرد ملبورن نخست وزير بريتانيا ارسال مي نمايد.

در اين گزارش تحت عنوان «اصلاح پست: اهميت و قابل اجرا بودن» او پيشنهاد مي كند هزينه ارسال نامه از پيش و به يك قيمت مشابه بدون توجه به مسافت در كشور پرداخت شود.

پرداخت با چسباندن يك تمبر و زدن يك مهر تضمين مي شد. اصلاح سيستم پست در اوت سال 1839 در پارلمان تصويب مي شود.

نخستين تمبر پست به قيمت يك پني اين امكان را مي داد تا نامه اي به وزن 14 گرم به هر نقطه از بريتانيا ارسال شود.

اين تمبر به «پني سياه» شهرت يافت زيرا در زمينه سياه آن تصوير 15 سالگي ملكه ويكتوريا نقش شده بود.

«پني سياه» به دليل سهولتي كه در ارسال نامه ها ايجاد كرد با استقبال فراواني رو به رو شد.

به اين ترتيب ، در روز 6 مه سال 1840 ميلادي به ابتكار يك آموزگار نخستين تمبر پست در شهر لندن متولد شد. تمبر پست در ارسال نامه ها تحولي را ايجاد كرد و موجب تسهيل ارسال نامه ها شد.

پس از بريتانيا به تدريج تمبر پست در ساير كشورهاي اروپا و جهان باب شده و دشواري ارسال نامه به امري عادي تبديل شد.

در تابستان سال 1859 ميلادي در حوالي سولفرينو ، يک روستا در شمال ايتاليا ، «هنري دونان» بازرگان جوان اهل ژنو شاهد نبرد خونيني ميان نيروهاي ارتش اتريش و ارتش هاي متحد فرانسه و ايتاليا بود.

او شاهد بود که در اين نبرد هزاران مجروح بدون آنکه کمکي به آنها بشود جان خود را از دست دادند ، در حاليکه ، اگر خدمات بهداشتي موثري وجود داشت ، اغلب آنها زنده مي ماندند.

در سال 1862 ميلادي «هنري دونان» اثر مشهور خود «يک خاطره از سولفرينو» را منتشر مي کند و در آن پس از توصيف صحنه هاي وحشتناک اين جنگ ، پيشنهاد تاسيس سازمان هاي امدادرساني براي مراقبت از مجروحان جنگي را در تمام کشورهاي جهان در هنگام جنگ مي دهد.

در عين حال دونان پيشنهاد تصويب يک پيمان بين المللي را مي دهد که حمايت از اين سازمان هاي امدادرساني بهداشتي و مجروحان از سوي طرفين متخاصم به رسميت شناخته شود.

در جريان کنفرانس بين المللي ژنو که از روز 26 تا 29 اکتبر سال 1863 با حضور 34 نماينده از 16 کشور جهان تشکيل شد ، در روز پاياني اين کنفرانس ، روز 29 اکتبر ، شرکت کنندگان با تاسيس يک کميته بين المللي امداد براي نظاميان مجروح موافقت مي کنند.

به عنوان نشانه يک صليب سرخ رنگ بر زمينه اي سفيد که برخلاف پرچم سوئيس که صليب سفيد رنگ بر زمينه اي سرخ است ، انتخاب مي شود.

در سال 1875 ميلادي نام اين کميته به سازمان بين المللي صليب سرخ تغيير مي يابد.

به اين ترتيب ، در روز 29 اکتبر سال 1863 ميلادي سازمان بين المللي صليب سرخ به همت «هنري دونان» بشردوست ، در جريان کنفرانس ژنو تاسيس مي شود.

سازمان صليب سرخ در جريان دو جنگ جهاني اول و دوم در قرن بيستم ، کارايي خود را براي امداد به مجروحان ، ثبت نام سربازان ، اسيران ، پناهندگان و قربانيان ، نشان داده و مسووليت رساندن نامه هاي سربازان و توزيع کالاهاي امدادي را به عهده مي گيرد.

امروز سازمان صليب سرخ و سازمان هلال احمر مترادف آن در کشورهاي اسلامي ، در زمان صلح نيز مانند زمان جنگ فعال بوده و هنگام وقوع بلاياي طبيعي ، درگيري هاي قومي ، شيوع بيماري ها و بسياري از موارد بشردوستانه ديگر به ياري مصيبت زدگان مي شتابد.

در روز 19 ژوييه سال 1870 ميلادى ناپلئون سوم، امپراتور فرانسه در اقدامى نسنجيده و شتابزده به پادشاه پروس اعلان جنگ مى دهد.

او هنگام اعلان جنگ به پروس به خود زحمت اطمينان يافتن از حمايت كشورهاى رقيب پروس را در اين جنگ نداد و حتى امكانات نظامى فرانسه را بررسى نكرد.

در حالى كه پروس و متحدانش به لطف نظم و انضباط سازمانى و خطوط راه آهن منظم به راحتى 600 هزار سرباز مجهز را بسيج كردند ، فرانسه به زحمت توانست 250 هزار نفر را به جبهه اعزام كند.فرانسه در همان نخستين روزهاى جنگ متحمل شكست هاى سختى شد.

در نبرد سدان ناپلئون سوم امپراتور فرانسه و ارتش سدان به محاصره نيروهاى پروسى درآمده و در زير آتش توپخانه هاى سنگين پروسى ها در روز دوم سپتامبر سال 1870 ميلادى ارتش فرانسه در سدان تسليم پروسى ها شد.علاوه بر 83 هزار سرباز فرانسوى ، ناپلئون سوم امپراتور فرانسه نيز به اسارت پروس درآمد.

در اين هنگام آخرين اميد فرانسه ، ارتش 180 هزار نفرى پادگان متز بود كه فرماندهى آن را مارشال بازن به عهده داشت.مارشال بازن به اميد برقرارى دوباره سلطنت بوربون ها با اوژنى همسر ناپلئون سوم امپراتور فرانسه به مذاكره مى پردازد.

اوژنى كه همسرش به اسارت پروسى ها درآمده بود با بازگشت بوربون ها به سلطنت مخالفت مى كند.مارشال بازن نيز به تلافى پادگان متز و ارتش 180 هزار نفرى آن را بدون شليك يك گلوله به پروسى ها تسليم مى كند.

تسليم بازن موجى از حيرت را در فرانسه برمى انگيزد زيرا حلقه محاصره پاريس توسط پروسى ها هر لحظه تنگتر مى شد.ئون گامبتا نخست وزير فرانسه بازن را به خيانت محكوم مى كند.

پس از سقوط امپراتورى ناپلئون سوم و استقرار حكومت جمهورى مارشال بازن محاكمه نظامى شده و به مرگ محكوم مى شود اما مارشال مك ماهون دوست قديمى بازن كه در آن هنگام رييس جمهور فرانسه بود ، بازن را عفو مى كند.

به اين ترتيب ، در روز 27 اكتبر سال 1870 ميلادى مارشال فرانسوا آشيل بازن بدون شليك يك گلوله پادگان متز و 180 هزار سرباز آن را به ارتش پروس تسليم مى كند.

بازن پس از جنگ محاكمه نظامى و به مرگ محكوم مى شود اما مارشال مك ماهون رييس جمهور فرانسه او را عفو مى كند.

بازن با همدستى دوستانش موفق به فرار از فرانسه مى شود و در سال 1888 ميلادى در شهر مادريد توسط يك وطن پرست فرانسوى به قتل مى رسد.

اين نخستين توقف و عقب نشينى ارتش هاى آلمان نازى پس از جنگ برق آسايى بود كه منجر به اشغال بخش اعظم قاره اروپا و حوزه مديترانه توسط آلمان نازى شده بود.

از آغاز جنگ جهانى دوم در سال 1939 ميلادى نيروهاى آلمانى همواره مهاجم بوده و در تمام جبهه ها بدون شكست پيشروى كرده بودند.العلمين نخستين جبهه اى بود كه آلمان نازى ناگزير به عقب نشينى از آن شد.

در دسامبر سال 1940 ميلادى ، بريتانيايي ها از طريق خاك مصر كه تحت قيمومت بريتانيا بود دست به حمله عليه ليبى مستعمره ايتاليا زدند و پس از نابود كردن 3 لشكر ايتاليايى تا طبروق پيش رفتند.

ايتاليايى ها از متحد خود آلمان درخواست كمك مى كنند و به اين ترتيب ، ژنرال اروين رومل در آوريل سال 1941 ميلادى با يك لشكر سبك و يك لشكر زرهى وارد طرابلس پايتخت ليبى مى شود.

ژنرال رومل ، فرمانده نابغه جنگ هاى صحرايى موفق مى شود نيروهاى آنگلوساكسون را به استثناى يك لشكر كانادايى كه در طبروق تحت محاصره قرار گرفته بود از خاك ليبى بيرون براند.

در پاييز سال 1941 ميلادى ، پس از حمله هيتلر به خاك شوروى ، بريتانيايي ها از موقعيت استفاده كرده و بار ديگر طبروق را اشغال مى كنند.

ژنرال اروين رومل بار ديگر در دسامبر سال 1941 ميلادى نيروهاي بريتانيا را به عقب مى راند و ماه بعد هيتلر را متقاعد مى كند تا نيروهاى پشتيبانى شامل سرباز و تانك را در اختيار او بگذارد.پس از رسيدن قواى كمكى رومل با نيروهاى متحد ايتاليايى دست به يك تهاجم به سوى نيل مى زند.

موازنه قوا در 2 سوى جبهه تقريبا برابر بود.متفقين داراى 125 هزار نيرو و 740 دستگاه تانك بوده و قواى محور 113 هزار سرباز و 570 دستگاه تانك در اختيار داشتند.

با اين حال ارتش هشتم بريتانيا به فرماندهى ژنرال مونتگمرى كه در مقابل حمله برق آساى رومل غافلگير شده بود ،در هر لحظه در خطر فروپاشى قرار داشت.

نيروهاى بريتانيا به دليل مقاومت قهرمانانه و غيرمنتظره يك واحد كوچك فرانسوى از مهلكه نجات يافتند.

اين واحد كوچك شامل 5000 سرباز قبلا تحت فرمان دولت ويشى فرانسه اشغالي بودند اما با به صحنه آمدن ژنرال شارل دوگل فرمانده فرانسه آزاد به او پيوستند و تحت فرمان ژنرال كوئنينگ نخستين گردان فرانسه آزاد را تشكيل دادند.

اين واحد در فوريه سال 1942 ميلادى يك قلعه قديمى عثمانى به نام بيرحكيم را در وسط صحرا تصرف كرده و دستور داشتند از ناحيه جنوب مانع هرگونه تلاش قواى محور براى محاصره كردن نيروهاى متفقين شوند.

در روز 27 مه سال 1942 ميلادى براى نخستين بار موضع اين واحد توسط لشكر زرهى آريته ايتاليا مورد حمله قرار مى گيرد.

نيروهاى فرانسوى دست به مقاومت شديدى زده و ايتاليايى ها را ناگزير مى كنند با به جا گذاشتن 40 دستگاه تانك عقب نشينى كنند.نيروهاى ايتاليايى چندين بار ديگر به بيرحكيم حمله كرده اما هر بار حملاتشان بى نتيجه بود.

در روز 11 ژوئن سال 1942 ميلادى ، ژنرال مونتگمرى كه توانسته بود به نيروهاى خود سروسامان دهد به اين گردان اجازه داد به ماموريت خود خاتمه دهند.فرانسوي ها موفق شدند در تاريكى شب به نيروهاى متفقين ملحق شوند.

مقاومت قهرمانانه اين واحد 5000 نفرى در مقابل يك لشكر ايتاليايى به لشكر هشتم بريتانيا فرصت تجمع در خط دفاعى دوم خود در مقابل واحه العلمين در مصر را داد.

جنگ شديدى ميان قواى متفقين و نيروهاى آلمان و ايتاليا در العلمين درمى گيرد.العلمين در فاصله 100 كيلومترى غرب بندر اسكندريه و دلتاى نيل واقع شده بود و محلى بود كه در آنجا يورش آلمانى ها و ايتاليايى ها به طور قطعى درهم مى شكند.

هيتلر به رومل كه آن زمان درجه مارشالى داشت دستور مى دهد به هر قيمتى مقاومت كند اما مارشال رومل با اتكا به اعتبار فوق العاده اش حاضر نبود بى جهت جان سربازانش را فدا كند و به نيروهاى تحت فرمانش دستور عقب نشينى داد.

مارشال رومل توانست با عقب نشينى توام با جنگ، ارتش تحت فرمانش را در نظم و بدون دادن تلفات زياد به تونس برساند.

به اين ترتيب ، در روز 23 اكتبر سال 1942 ميلادى پس از چندماه نبرد سنگين و خونين در العلمين مارشال اروين رومل به ارتش خود فرمان عقب نشينى در مقابل ارتش هشتم بريتانيا به فرماندهي ژنرال مونتگمرى را مى دهد.

اين نخستين عقب نشينى نيروهاى آلمان نازى از آغاز جنگ در سال 1939 ميلادى محسوب مى شد.مقاومت يك واحد كوچك نظامى فرانسه آزاد در قلعه بيرحكيم يكى از عوامل عمده پيروزى متفقين در نبرد العلمين بود.

در لندن ، در مقابل جمعيتى كه از شادى اين پيرزوى به شدت به هيجان آمده بودند ، وينستون چرچيل ، نخست وزير بريتانيا گفت:«اين پايان نيست ، حتى آغاز پايان نيست ، بلكه پايان آغاز است».

موسوليني چند ماه پيش از اين تاريخ بهانه آورده بود كه در روز 23 نوامبر سال 1934 ميلادي بازرسان ايتاليايي در مرز مستعمره ايتاليايي سومالي و امپراتوري اتيوپي مورد حمله قرار گرفته‌اند.

نگوس (لقب امپراتوران اتيوپي) هايله سلاسي اول، امپراتور اتيوپي به هجوم نظاميان ايتاليايي به والوال در عمق 100 كيلومتري خاك اتيوپي اعتراض مي‌كند.

هايله سلاسي اول به جامعه ملل، يك سازمان فرامليتي كه در پايان جنگ جهاني اول ايجاد شده بود و اتيوپي از سال 1933 ميلادي عضو آن بود، متوسل مي‌شود.

جامعه ملل كه وظيفه‌اش حفظ صلح ميان كشورهاي عضو بود براي نخستين بار از زمان موجوديتش در بوته آزمايش قرار گرفت.

جامعه ملل يك كميسيون داوري را منصوب كرد اما كاري از دست اين كميسيون برنيامد.

موسوليني مي‌خواست انتقام شكست تحقيرآميز ارتش ايتاليا در مقابل نيروهاي اتيوپيايي نگوس منليك، امپراتور اتيوپي در اول مارس سال 1896 ميلادي در آدووا را بگيرد.

از اين مهمتر، موسوليني مي‌خواست يك امپراتوري مستعمراتي ايجاد كند كه شايسته ايتاليا فاشيست باشد و براي اين كار مي‌خواست به تنها كشور آفريقايي كه از جنگ استعمار اروپا تا آن زمان رهيده بود، حمله كند.

در روز 2 اكتبر سال 1935 ميلادي، موسوليني يك سخنراني جنگ‌طلبانه خطاب به مردم ايتاليا ايراد كرد و گفت تصميم اشغال اتيوپي را دارد.

به فرمان موسوليني در فرداي آن روز 10 لشكر ايتاليايي شامل 400 هزار نفر با پشتيباني تانك‌ها و نيروي هوايي به كشور بي‌پناه اتيوپي هجوم مي‌برند و اين كشور را از طريق سومالي و اريتره دو مستعمره ايتاليا در منگنه قرار مي‌دهند.

علي‌رغم بمباران‌هاي وحشيانه و استفاده از بمب‌هاي فسفري و تجهيزات پيشرفته نظامي، نيروهاي ايتاليايي نتوانستند به يك پيروزي سريع دست يابند.

نيروهاي اتيوپي با تير و كمان و نيزه و تفنگ‌هاي قديمي در مقابل نيروهاي فاشيست ايتاليا دست به مقاومت شديدي زدند.

ارتش فاشيستي ايتاليا پس از چندين ماه و به دشواري توانست مقاومت اتيوپيايي‌ها را در هم بشكند.

در روز 2 مه سال 1936 ميلادي، مارشال بادوليو، فرمانده ارتش‌هاي آفريقاي ايتاليا سرانجام وارد آديس‌آبابا، پايتخت اتيوپي شد.

در روز 4 مه، هايله سلاسي اول از طريق جيبوتي و بيت‌المقدس به شهر ژنو مقر جامعه ملل وارد شد.در روز 5 مه، موسوليني رسما الحاق اتيوپي را به مستعمرات ايتاليا اعلام كرد.

در روز 9 مه، ويكتور امانوئل سوم، پادشاه ايتاليا لقب امپراتور اتيوپي را يافت و در روز اول ژوئن موسوليني در شهر رم تاسيس «آفريقاي شرقي ايتاليا» را اعلام كرد.

به اين ترتيب، در روز 2 اكتبر سال 1935 ميلادي بنيتو موسوليني، ديكتاتور فاشيست ايتاليا پس از يك سخنراني جنگ‌طلبانه دستور حمله ارتش فاشيستي را به كشور بي‌پناه اتيوپي صادر مي‌كند.

ارتش فاشيست ايتاليا در دوران اشغال اتيوپي دست به وحشيانه‌ترين اعمال نسبت به مردم مظلوم اتيوپي مي‌زند و ده‌ها هزار غيرنظامي به قتل مي‌رسند.

اتيوپي بايد منتظر شكست نيروهاي ايتاليايي از قواي متفقين در جنگ‌هاي شمال آفريقا شود و سپس با آغاز مقاومت در بحبوحه جنگ جهاني دوم بار ديگر استقلال خود را بازيابد و هايله سلاسي اول بار ديگر بر تخت سلطنت بنشيند.

1-ماتا هاري

 محل تولد: هلند
تابعيت: هلندي آلماني 
جاسوس آلمان ها در خاک فرانسه  «مارگارت گرترود رزله» ملقب به ماتا هاري به عنوان يک زن مطلقه وارد خاک فرانسه شد و در آنجا حرفه ي رقاصي را پيش گرفت. در زمان جنگ جهاني اول با رقاصي اطلاعات مهم نظامي را از افسران فرانسوي مي گرفت و آنها را براي آلمان مي فرستاد. در سال 1917 فرانسه متوجه کارهاي ماتاهاري شد و او را به جرم جاسوسي اعدام کرد.

2-نانسي ويک

محل تولد: نيوزيلند 
همکاري با کشورهاي فرانسه، انگليس، آمريکا و استراليا
در زمان شروع جنگ جهاني دوم «نانسي ويک» در فرانسه خبرنگار بود. او داوطلبانه به خدمت نيروي مقاومت فرانسه درآمد و شبکه جاسوسي بسيار گسترده و کارآمدي را تشکيل داد. به قدري در کار خود ماهر بود که نيروي پليس مخفي نازي (گشتاپو) دو ميليون دلار براي سر او جايزه گذاشت.پس از جنگ، پنج کشور فرانسه، انگليس، آمريکا و استراليا و نيوزيلند به خاطر خدمات شايان «ويک» از او تقدير به عمل آوردند.

3-کريستيا شاربک

محل تولد: لهستان
مليت: انگليسي
او مدت 6 سال براي انگليس در کشورهاي فرانسه ،مجارستان و مصر جاسوسي کرد. شهرت خود را زماني کسب کرد که توانست جان دو جاسوس انگليسي ديگر را که اسير نيروي پليس مخفي نازي بودند و قرار بود اعدام شوند، نجات دهد. او در سال 1952 به دست نامزد خود کشته شد.

4-ويرجينا هال   

محل تولد: آمريکا
همکاري با کشورهاي آمريکا، انگليس و فرانسه
«ويرجينيا هال» به عنوان عضو سازمان جاسوسي انگليس ماموريت هاي بسياري را براي نيروهاي مقاومت فرانسه انجام داد و توانست اطلاعات نظامي مهمي از آلماني ها در اختيار نيروي مقاومت فرانسه قرار دهد.

5-وايولت سزابو 

محل تولد فرانسه 
همکاري با کشورهاي انگليس و فرانسه
«وايولت سزابو» نيز عضو سازمان جاسوسي انگليس بود و در طول جنگ جهاني دوم با خرابکاري و جمع آوري اطلاعات از آلماني ها در خاک فرانسه، خدمات ارزنده اي را به انگليس و فرانسه داشت.  او در سن 23 سالگي در سال 1945 توسط نيروهاي آلماني دستگير و اعدام شد. 

6-لونا کوهن   

محل تولد: آمريکا
 همکاري با شوروي
«لونا کوهن» به همراه همسرش در انگليس شبکه جاسوسي گسترده اي را تشکيل دادند و اطلاعات مهم نيروي دريايي انگليس را براي شوروي مخابره مي کردند.

7-اليزابت بنتلي

محل تولد: آمريکا
همکاري با شوروي
در طول جنگ جهاني دوم «اليزابت بنتلي» يکي از معروف ترين جاسوس هاي شوروي در آمريکا بود و ماموريت هاي بسياري براي اين کشور انجام داد.

8-شاهزاده استفاني جوليانا فون هوهنلوهه

محل تولد: اتريش
همکاري با آمريکا و آلمان
«استفاني جوليانا»يکي از دوستان نزديک آدولف هيتلر بود و براي نازي ها جاسوسي مي کرد. او با استفاده از زيبايي خود به راحتي توانست در ميان دولتمردان انگليسي نفوذ کند و اطلاعات ارزشمندي در اختيار نازي ها قرار دهد..

9-بريتا تات

محل تولد: دانمارک 
همکاري با دانمارک، بريتا
تات در سال 1442 قبل از جنگ ميان دانمارک و سوئد با يکي از شاهزادگان سوئدي ازدواج کرد. در هنگام جنگ دانمارک از او به عنوان جاسوس خود استفاده کرد و توانست اطلاعات نظامي ارزشمندي از طريق او بدست بياورد. بريتا تات توطئه ي قتل شارلز هشتم را طراحي کرد اما ناکام ماند. پس از آن شارلز هشتم او را به جرم خيانت اعدام کرد.

10-مليتا نورود

محل تولد انگليس
 همکاري با شوروي
 «مليتا نورود» در سال 1940 به عنوان جاسوس شوروي در انگليس فعاليت مي کرد. او در طول جنگ سرد توانست اطلاعات ملي بسيار مهم  انگليس  را در اختيار شوروي قرار دهد.  

اين پيروزي درخشان در جنگ ترافالگار آخرين نبرد درياسالار هوراشيو نلسون بود.درياسالار انگليسي هوراشيو نلسون در زمان جنگ ترافالگار 47 سال داشت.

هوراشيو از سن 12 سالگي به دريانوردي پرداخت و پله پله مدارج ترقي را پيمود تا به فرماندهي كل نيروي دريايي بريتانيا رسيد.نلسون در جنگ هاي دريايي يك بازو و يك چشمش را از دست داده بود.

او چند سال پيش از اين تاريخ يك ناوگان فرانسه را در ابوقير در مصر درهم شكسته بود و ناپلئون كه در آن زمان هنوز امپراتور فرانسه نشده بود و به قصد فتح مصر در آن كشور به سر مي‌برد را در افريقاي شمالي زمينگير كرده بود.

زماني كه بريتانيا سومين ائتلاف را عليه فرانسه ايجاد كرد ، نلسون دوباره به خدمت بازگشت.

ناپلئون اول امپراتور فرانسه 200 هزار سرباز را در بندر بولوني گرد آورده بود و قصد داشت آنها را با 3000 قايق و كشتي كوچك تحت حمايت ناوگان دريايي فرانسه در ساحل بريتانيا پياده كرده و جنگ را به داخل خاك جزيره بكشاند.

در صورتي ناپلئون موفق به اين كار مي شد كه ناوگان قدرتمند دريايي بريتانيا به اندازه كافي از درياي مانش دور شده باشد.

آدميرال ويلونوو فرمانده ناوگان دريايي فرانسه دستور يافت تا نيروي دريايي بريتانيا را تا جايي كه ممكن است از درياي مانش دور كند.نخستين مرحله نقشه مطابق پيش بيني تحقق يافت و نلسون و ناوگانش تا جزاير آنتيل در درياي كاراييب ناوگان فرانسه را تعقيب كردند.

آدميرال ويلونوو طبق نقشه تلاش كرد هر چه سريعتر به درياي مانش بازگردد تا بتواند پياده شدن نيروهاي فرانسوي در خاك بريتانيا را پوشش دهد اما نلسون دست بردار نبود و به سرعت او را تعقيب مي كرد.

آدميرال ويلونوو ناگزير شد به بندر اسپانيايي كاديس پناه ببرد و در اين بندر ناوگان اسپانيا كه متحد فرانسه بود به ناوگان ويلونوو پيوست.

آدميرال ويلونوو براي خوشامد ناپلئون كه در بندر بولوني منتظر بود و براي اينكه مورد سرزنش قرار نگيرد تصميم گرفت از پناهگاه مستحكم خود در لنگرگاه كاديس خارج شود تا به ناپلئون بپيوندد.

تصميم آدميرال ويلونوو يك تصميم مرگبار و در عين حال بي فايده بود زيرا ناپلئون كه تحمل انتظار زياد را نداشت بندر بولوني را ترك كرده بود.با خروج ناوگان فرانسه ، دريا سالار هوراشيو نلسون جنگ را آغاز مي كند. نلسون 27 كشتي جنگي انگليسي را به مصاف 33 كشتي فرانسوي و اسپانيايي مي فرستد.

فرانسوي ها و متحدش اسپانيا به دليل ضعف فرماندهي ويلونوو نيمي از كشتي هاي خود را در جنگ از دست مي دهند در حالي كه حتي به يك كشتي انگليسي آسيب نمي‌رسد.

درياسالار نلسون در بحبوحه جنگ هنگامي كه روي عرشه كشتي فرماندهي «ويكتوري» حضور داشت ، هدف يك گلوله قرار مي گيرد و قبل از اينكه بتواند مزه اين پيروزي بزرگ را بچشد ، جان مي سپارد.

جسد نلسون طي يك مراسم ملي در كليساي اعظم سن پل در لندن دفن مي شود.

به اين ترتيب ، در روز 21 اكتبر سال 1805 ميلادي درياسالار بريتانيايي هوراشيو نلسون فرمانده ناوگان دريايي پادشاهي بريتانيا ناوگان دريايي امپراتوري فرانسه را در آب هاي تنگه ترافالگار در نزديكي بندر اسپانيايي كاديس درهم مي شكند.

درياسالار نلسون به دليل جراحتي كه در جريان جنگ دچار آن شد نتوانست مزه شيرين پيروزي را بچشد و جنگ دريايي ترافالگار آخرين نبرد اين دريانورد شجاع بود.

اين شكست موجب شد ، ناپلئون اول به دليل فقدان يك ناوگان دريايي نيرومند فكر تصرف خاك بريتانيا را از سر بيرون كند.

با از بين رفتن قدرت دريايي فرانسه در جنگ ترافالگار امپراتوري بريتانيا مالك مطلق درياهاي جهان شد و حتي در دراز مدت فرانسه به دليل ضعف نيروي دريايي نتوانست در رقابت استعماري با بريتانيا پيروز شود.

اين سرزمين كه تقريبا تمام حوزه مي سي سي پي را در برمي گرفت مساحتش بيشتر از سرزمين هايي بود كه ايالات متحده را تشكيل مي دادند و به زحمت 50 هزار نفر جمعيت داشت. اين 50 هزار نفر بدون احتساب سرخ پوستان شامل مهاجران اروپايي و بردگان سياهپوست بودند.

اين سرزمين وسيع در دوران سلطنت لويي پانزدهم در اواخر قرن هفدهم به استعمار فرانسه درآمده بود.در سال 1718 ميلادي شهر نيواورلئان به عنوان مركز اين سرزمين تاسيس شد.سرزمين وسيع لوييزيانا بسيار حاصلخيز بود.

در ژانويه سال 1803 ميلادي توماس جفرسون ، رئيس جمهور آمريكا جيمز مونرو را به فرانسه اعزام كرد تا در مورد شهر نيواورلئان و سرزمين لوييزيانا با فرانسوي ها مذاكره كند.

ناپلئون بناپارت كه تصميم گرفته بود جنگ تازه اي را عليه انگلستان و اسپانيا آغاز كند به پول نياز داشت. ناپلئون بنابراين ماركي باربه ماربوا را مامور مذاكره براي انجام فروش قطعي لوييزيانا كرد و اين سرزمين زرخيز به مبلغ ناچيز 80 ميليون فرانك نصيب ايالات متحده شد.

به اين ترتيب ، در روز 3 مه سال 1803 ميلادي ناپلئون بناپارت براي تامين هزينه جنگ با انگلستان و اسپانيا سرزمين وسيع لوييزيانا را به آمريكا فروخت.

با تصاحب لوييزيانا وسعت ايالات متحده بيش از دو برابر شد و سرزمين فلوريدا كه مستعمره اسپانيا بود در محاصره قرار گرفت كه اسپانيا نيز به نوبه خود تحت فشار آمريكا در سال 1819 اين سرزمين را به آمريكا فروخت.

در آن زمان امپراتوري روسيه به پول نياز داشت و تصور مي كرد با فروش آلاسكا دست به معامله سودمندي زده است.

روس ها پس از اينكه در سال 1741 ميلادي به تنگه برينگ رسيدند ، نخستين كاشفان سفيدپوست بودند كه با گذر از اين تنگه وارد سرزمين آلاسكا شدند.

در جريان سده هاي هجدهم و نوزدهم روس هاي زيادي براي شكار و تجارت پوست حيوانات در نواحي ساحلي آلاسكا رفت و آمد مي كردند.

در سال 1799 ميلادي انحصار معاملات پوست را يك شركت روسي - آمريكايي به دست آورد.

پس از اينكه سرزمين آلاسكا توسط ايالات متحده خريداري شد تا سال 1884 ميلادي فاقد يك سازمان اداري بود.

در سال هاي 1896 و 1897 ميلادي در جريان هجوم براي يافتن طلا در منطقه كلاندايك آلاسكا از هر گوشه آمريكا جويندگان طلا به سوي آلاسكا روان شدند ، برخي از آنها پس از ناكامي بازگشتند و تعدادي ديگر در آن سرزمين ساكن شدند.

آلاسكا پس از سال 1946 ميلادي به پايگاه استراتژيك ايالات متحده در اقيانوس منجمدشمالي تبديل شد ، اين بخش از خاك آمريكا نزديكترين ناحيه از خاك اين كشور به اتحاد جماهيرشوروي بود كه فقط تنگه باريك برينگ اين 2 رقيب بزرگ جنگ سرد را از هم جدا مي كرد.

سرزمين آلاسكا در سال 1958 ميلادي به عنوان چهل ونهمين ايالت به ايالات متحده پيوست.

به اين ترتيب ، در روز 18 اكتبر سال 1867 ميلادي روسيه تزاري براساس پيمان واشنگتن سرزمين آلاسكا را به مبلغ ناچيز 7 ميليون و 200 هزار دلار به ايالات متحده فروخت.

سرزمين آلاسكا علاوه بر مواهب طبيعي و ثروت غني زيرزميني مانند طلا و نفت از يك موقعيت مهم استراتژيك برخوردار است و روسيه تزاري هنگام فروش آن نمي دانست چه جواهري را از دست مي دهد.

مجازات مرگ لويي شانزدهم شايد به دليل اراده انقلابي كه خواهان خاتمه دادن به اصل سلطنت كه لويي شانزدهم مظهر آن بود،‌قابل توجيه بود اما محاكمه عجولانه ملكه ماري آنتوانت 38 ساله با هيچ توجيه سياسي منطبق نبود و تنها به دليل ظهور و تشديد دوره ترور در فرانسه كه توسط ماكسيميلين دو روبسپير به راه افتاد بود، ماري آنتوانت به مرگ محكوم شد.

ماري آنتوانت دختر ماري ترز دو هابسبورگ، امپراتريس اتريش و فرانسوا دولورن بود.او در سال 1770 ميلادي در سن 14 سالگي با لويي وليعهد فرانسه ازدواج كرد.

لويي پانزدهم پادشاه فرانسه مي‌خواست با اين ازدواج اتريش و فرانسه ، دو قدرت رقيب قاره اروپا را به هم نزديك كند.

با اين حال، افكار عمومي فرانسه با اين ازدواج موافق نبوده و از همان ابتدا تا زماني كه ماري آنتوانت ملكه فرانسه بود از او با لقب « اتريشي» ياد مي‌كردند.

پس از وقوع انقلاب در سال 1789 ميلادي و در پي سرنگوني رسمي سلطنت فرانسه در روز 10 اوت سال 1792 ميلادي، ماري آنتوانت به همراه شوهرش لويي شانزدهم، خواهر شوهرش شاهزاده اليزابت و دو فرزندش در قلعه مخوف قرون وسطايي تامپل زنداني شدند.

اندك زماني پس از كشته شدن لويي شانزدهم در زير تيغه گيوتين در روز 31 ژانويه سال 1793 ميلادي، ماري آنتوانت با رنج جدايي از پسر 8 ساله‌اش مواجه شد.

لويي هفدهم خردسال به يك شخص عامي و سنگدل به نام سيمون سپرده مي‌شود تا او را مانند يك مستخدم تربيت كند.

ماري آنتوانت علي‌رغم سبكسري در دوران ملكه بودن شجاعانه در مقابل دادگاه انقلابي بيووارن حاضر شد. او هنگام محاكمه محترمانه، با متانت و وقار به اتهامات بي‌شرمانه و بي‌پايه و اساس ژاك هبر نماينده دادستان كل كه يك ژاكوين افراطي بود، پاسخ داد.

افراد حاضر در دادگاه به شدت تحت تاثير اين محاكمه و سخنان ماري آنتوانت قرار گرفتند.

اين محاكمه ناعادلانه اعتبار حكومت چپ مونتانيار كه روبسپير رياست اين جناح را در كنوانسيون داشت، از بين برد تا اينكه سرانجام مدت كوتاهي بعد سرهاي روبسپير و يارانش نيز به نوبه خود در زير تيغه گيوتين قطع شدند.

به اين ترتيب، در روز 16 اكتبر سال 1793 ميلادي ملكه ماري آنتوانت پس از يك محاكمه ناعادلانه و شتاب زده در ميدان گرو شهر پاريس سرش در زير تيغه گيوتين قطع شد.

ماري آنتوانت حتي فرصت نيافت با پسر كوچك 8 ساله‌اش كه به دست يك مرد عامي بيرحم سپرده شده بود تا او را مانند يك مستخدم بزرگ كند، وداع نمايد.

در روز 21 ژانويه سال 1815 ميلادي بقاياي اجساد ملكه ماري آنتوانت و لويي شانزدهم به كليساي سن دني پاريس، آرامگاه سنتي پادشاهان فرانسه انتقال يافته و در آنجا به خاك سپرده شدند.

ناپلئون اول پس از پيروزى درخشانش در مقابل ارتش هاى اتريش و روسيه در اوسترليتز و حذف كردن اتريش از معادلات قدرت اروپا مذاكراتى را با انگلستان و روسيه تزارى آغاز كرد و در عين حال اميدوار بود بتواند در مورد تقسيم نفوذ در آلمان با پروس به توافق دست يابد.

احساسات خصمانه ملكه لوييز همسر فردريك گيوم سوم پادشاه پروس مانع از هرگونه تفاهمى ميان فرانسه و پروس بود.

در روز 26 اوت سال 1806 ميلادى پس از تشكيل يك ائتلاف چهارم عليه ناپلئون كه روسيه و انگلستان نيز در آن شركت داشتند ، حكومت برلين به ناپلئون اولتيماتوم داد و خواستار بازگشت نيروهاى فرانسوى به سواحل غربى رود راين شد.

ناپلئون اول با 135 هزار سرباز از بايروث به سوى برلين به حركت درآمد.در مقابل او سه ارتش پروسى قرار داشتند: 60 هزار سرباز تحت فرماندهى فردريك گيوم سوم و دوك برانشويك ، 50 هزار سرباز ساكسون و پروسى تحت فرماندهى شاهزاده آلمانى هوهنلوهه و سرانجام 30 هزار سرباز تحت فرماندهى شاهزاده روچل.

دوك برانشويك و شاهزاده هوهنلوهه ارتش هاى خود را در وايمار گرد مى آورند تا از پهلو به ارتش فرانسه حمله كنند.

ناپلئون با اتخاذ يك تاكتيك جنگى مارشال نى را به جنوب و مارشال داوو را به شمال اعزام مى كند.ارتش پروس ناگزير به 2 بخش تقسيم مى شود.

شاهزاده هوهنلوهه با نيروهايش در وايمار مى ماند ، در حالى كه فردريك گيوم و دوك برانشويك با ارتش خود تلاش مى كنند از راه شمال خود را به لايپزيك برسانند.در روز 14 اكتبر سال 1806 ميلادى ناپلئون كار نبرد را يكسره مى كند.

ناپلئون در ايئنا ارتش شاهزاده هوهنلوهه را در هم مى شكند و مارشال داوو با فقط 28 هزار سرباز به مصاف ارتش 60 هزار نفرى فردريك گيوم و دوك برانشويك در منطقه اوئرستادت مى شتابد.

در جريان جنگ دوك برانشويك كشته مى شود و فردريك گيوم كه تاب مقاومت در مقابل ارتش فرانسه را نداشت ، فرمان عقب نشينى مى دهد.

به اين ترتيب ، در روز 14 اكتبر سال 1806 ميلادى ناپلئون اول و سردارانش ارتش هاى پروس رادر ايئنا و اوئرستادت در ايالت ساكس آلمان در هم شكستند و امپراتورى پروس در مقابل ناپلئون اول امپراتور فرانسه به زانو درآمد.

ناپلئون اول پس از اين پيروزى خيره كننده در روز 27 اكتبر سال 1806 ميلادى وارد شهر برلين مى شود.

هيتلر كه در ماه مارس سال 1938 ميلادي اتريش را به خاك آلمان منضم كرده بود تصميم گرفت بخش هايي از خاك كشور كوچك چكسلواكي را به قلمروي رايش اضافه كند.

او اكثريت جميعت آلماني منطقه سودت را بهانه كرد تا بتواند تصميمش را اجرا كند.

هيتلر حتي روز اول اكتبر سال 1938 ميلادي را براي آغاز جنگ از قبل تعيين كرده بود.اما بسياري از آلماني ها خاطره تلخ شكست در سال 1918 ميلادي را فراموش نكرده و مخالف جنگ بودند.

فرانسه در چارچوب يك پيمان متحد چكسلواكي به شمار مي آمد ، اما به دليل عدم آمادگي ارتش خود در مقابل ارتش مدرن آلمان علاقه اي چنداني نداشت كه براي دفاع از حاكميت چكسلواكي به سلاح متوسل شود.

همچنين ، نويل چمبرلن ، نخست وزير بريتانيا كه از واقعيت هاي بين المللي اطلاعي نداشت ، تصور مي كرد با نشان دادن نرمش در مقابل هيتلر مي توان صلح را نجات داد.

چمبرلن براي اينكه به زمزمه هاي جنگ خاتمه دهد در روز 15 سپتامبر در برچسگادن به ملاقات هيتلر مي رود و بار ديگر او را در 22 سپتامبر در گودسبرگ ملاقات مي كند.

با اين حال ، نزديكان هيتلر و افكار عمومي آلمان كه خاطره تلخ شكست جنگ جهاني اول را هنوز فراموش نكرده بودند با جنگ مخالف بودند اما هيتلر قصد جنگ داشت تا به عمر پيمان تحقيرآميز ورساي كه در پي شكست آلمان در جنگ جهاني اول امضا شده بود ، خاتمه دهد.

سرانجام ، بنيتو موسوليني ديكتاتور فاشيست ايتاليا و متحد و يار نزديك هيتلر به كمكش مي شتابد و با پيشنهاد يك كنفرانس بين المللي به عنوان آخرين راه حل او را از بن بست خارج مي كند.

كنفرانس مونيخ در روز 27 سپتامبر سال 1938 ميلادي با حضور ادوارد دالاديه ، نخست وزير فرانسه ، نويل چمبرلن ، نخست وزير بريتانيا ، بنيتو موسوليني ، نخست وزير فاشيست ايتاليا و آدولف هيتلر ، صدراعظم آلمان نازي در شهر مونيخ آغاز مي شود.

ادوارد دالاديه مي دانست با دادن امتياز به هيتلر ، او مطالبات خود را بيشتر كرده و زماني كه از لحاظ نظامي به اندازه كافي قدرت يابد جنگ را عليه فرانسه آغاز مي كند بنابراين با دادن كمترين امتيازي به هيتلر مخالفت مي نمايد.

با اين حال ، دالاديه مي دانست افكار عمومي فرانسه مخالف جنگ است.

سرانجام دالاديه تسليم يك پيشنهاد متفکرانه موسوليني مي شود. چمبرلن نيز كه به تصور خود مي خواست صلح را نجات دهد ، مخالفتي نشان نمي دهد. چكسلواكي با خيال باطل ادامه صلح در اروپا در دست نازي ها رها مي شود.

براساس توافق هاي مونيخ ، چكسلواكي موظف بود ظرف مدت 10 روز سرزمين سودت را تخليه كرده و كليه استحكامات مرزي خود را منهدم كند.

اما در روز اول اكتبر سال 1938 ميلادي ارتش آلمان وارد خاك چكسلواكي مي شود و سرزمين سودت را به خاك آلمان منضم مي كند.

پس از تجزيه چكسلواكي ، اسلواك ها يك قوم كوچك كه از نظر زبان و فرهنگ با چك ها نزديك بوده اما از آنها فقيرتر بودند از حمله نظامي آلمان سود مي جويند و تقاضا مي كنند آنچه از خاك كشور باقي مانده است به يك كشور فدرال مبدل شود. هيتلر شخصا مرزهاي جديد اين كشور كوچك را تعيين مي كند تا در آينده سراسر آن را اشغال كند.

در يك قسمت منطقه بوهم - موراويا با جمعيت چك و در قسمت ديگر منطقه روتنيا با جمعيت اسلواك اما اين براي اقليت اسلواك كافي نبود ، مقامات اسلواك كه زير دست نازي ها بودند در روز 14 مارس سال 1939 استقلال خود را اعلام مي كنند.

هيتلر در همان روز «هاشا» رئيس جمهور چك كه بر اساس توافق هاي مونيخ جانشين ادوارد بنش شده بود را به برلين احضار مي كند.

هيتلر از «هاشا» مي خواهد سرنوشت كشور و ملت چك را به دست هاي مطمئن آلمان بسپارد در غير اين صورت شهر پراگ به خاكستر تبديل مي شود.

در 15 آوريل سال 1939 ميلادي ، هيتلر از ترديدهاي كشورهاي اروپايي سود مي جويد و سراسر چكسلواكي را متصرف مي شود.او سرزمين بوهم – موراويا را به يك تحت الحمايه آلمان مبدل كرده و اسلواكي را به يك كشور مستقل و رعيت رايش تبديل مي كند.

به اين ترتيب ، در روز 30 سپتامبر سال 1938 ميلادي دالاديه ،نخست وزير فرانسه ، چمبرلن ، نخست وزير بريتانيا و موسوليني نخست وزير ، فاشيست ايتاليا در شهر مونيخ آلمان توافق هاي مونيخ را با آدولف هيتلر، صدراعظم آلمان امضا كردند. با امضاي پيمان مونيخ ، فرانسه و بريتانيا كشور كوچك چكسلواكي را قرباني تداوم صلح كرده و آن را دو دستي به پیشوای نازي تقديم مي كنند.

این پیروزی سیاسی موفقیت بزرگی برای رایش محسوب میشد و راه را برای اغاز جنگ بزرگ هرچه بیشتر هموار ساخت.

مائوتسه تونگ، رهبر حزب كمونيست چين و چانگ كاي چك، رهبر حزب ملِي‌گراي كومينتانگ بيش از 30 سال با يكديگر جنگيده بودند. سرانجام با شكست چانگ كاي چك او ناگزير مي‌شود به جزيره فرمز (تايوان امروزي) فرار كند و در آنجا حكومتي به نام جمهوري ملي چين را تاسيس مي‌كند.

مائوتسه تونگ 55 ساله رهبر فاتح به رياست جمهوري چين دست مي يابد و نزديكترين يارش، چوئن لاي نخست‌وزير چين مي‌شود.

ثبات بازيافته اين تصور را ايجاد كرد كه همانگونه كه در گذشته تقريبا هر 300 سال يك بار بعد از يك دوران طولاني هرج و مرج يك سلسله جديد امپراتوران چين به قدرت مي‌رسيد، اكنون نيز اوضاع آرام خواهد شد.

اين ثبات فقط ظاهر ماجرا بود. كشتار مخالفان رژيم كمونيستي و عواقب ناشي از مصادره زمين‌ها موجب قرباني شدن ميليون‌ها نفر از مردم چين شدند.

علاوه بر اين مائوتسه تونگ در دوران قدرت خود طرح‌هايي مانند «جنبش صدگل»، «جهش بزرگ به جلو» و «انقلاب فرهنگي» را در پيش گرفت كه در جريان هر يك از آنها ده‌ها ميليون چيني بي‌گناه جان خود را از دست دادند.

با مرگ مائو در سال 1976 ميلادي رهبران براگماتيك تحت رهبري دنگ شيائوپينگ ظهور كردند كه به دوران فاجعه‌بار چين خاتمه دادند و اميد يك زندگي بهتر در اين كشور پهناور و پرجمعيت آرام آرام تحقق گرفت و چين از انزواي دوره مائو خارج شد.

به اين ترتيب، در روز اول اكتبر سال 1949 ميلادي مائوتسه تونگ، رهبر فاتح حزب كمونيست از بالكن دربار سابق امپراتوران چين در شهر پكن كه بر ميدان «تيان آن من» مشرف بود تاسيس جمهوري خلق چين را اعلام كرد.

پس از تاسيس جمهوري خلق چين و به قدرت رسيدن مائو ، ده‌ها ميليون چيني بر اثر سياست‌هاي غلط او جان خود را از دست دادند تا اينكه با مرگ مائو و به قدرت رسيدن رهبران پراگماتيك برگ تازه‌اي در تاريخ اين كشور پهناور و پرجمعيت گشوده شد كه امروز نتايج مثبت آن در زندگي مردم چين كاملا ملموس است.

از آن پس روز اول اكتبر به روز جشن ملي در چين كمونيست تبديل شد.

نام هيروگليف برگرفته از 2 كلمه يوناني «هئيرا تيكاس به معني مقدس» و «گلوفئين به معني حكاكي» است كه توسط آن يونانيان باستان نوشته هاي روي سطح بناهاي فراعنه را مي ناميدند.

آنها اين نشانه ها را نمادهاي مقدس محسوب كرده و تصور نمي كردند اين نشانه ها متون عادي زبان نوشتاري مصريان باستان باشند.

ژان فرانسوا شامپوليون در روز 23 دسامبر سال 1790 ميلادي در شهر فيژاك در استان لوت فرانسه متولد شده بود.او از يك نبوغ ذاتي در فراگيري زبان هاي كهن برخوردار بود و در همان اوان جواني جندين زبان كهن از جمله زبان قبطي مصر را فرا گرفت.

تمدن مصر شامپوليون را مجذوب كرده بود.لشكركشي ناپلئون بناپارت به مصر در سال هاي 1798 تا 1799 ميلادي موجب شد تا آثار باستاني مصر به كانون توجه دانشمندان آن روزگار مبدل شوند.

شامپوليون پس از سرنگوني ناپلئون از امپراتوري فرانسه و بازگشت سلسله بوربون ها به سلطنت فرانسه مورد بي مهري قرار گرفت و كرسي خود را در دانشگاه گرونوبل به عنوان استاد تاريخ از دست داد اما برادر بزرگش كه يك باستان شناس مشهور بود او را زير چتر حمايتش گرفت و ژان فرانسوا جوان توانست به لطف كمك هاي بي دريغ برادرش به تحقيقات خود ادامه دهد.

در سال 1798 ميلادي ، دانشمنداني كه همراه ناپلئون به مصر رفته بود و در دلتاي نيل در ناحيه اي به نام روزت موفق به كشف يك لوح سنگي از جنس بازالت سياه رنگ شدند كه بر سطح آن متني توسط راهبان شهر ممفيس در دوران سلطنت بطلميوس پنجم از سلسله فراعنه بطالمه مصر حك شده بود.

اين متن به 3 خط يوناني قديم ، دموتيك يك خط مصري جديدتر و هيروگليف خط مقدس مصريان باستان توسط راهبان ممفيس نوشته شده بود.

اين لوح با ارزش خيلي زود توسط درياسالار هوراشيو نلسون انگليسي كه در آن زمان با فرانسوي ها مي جنگيد از آنها ربوده شد و امروز در بريتيش موزئوم لندن از آن نگهداري مي شود.

لوح روزت كنجكاوي بسياري از دانشمندان از جمله شامپوليون جوان و يك فيزيكدان انگليسي به نام توماس يانگ كه 15 سال از شامپوليون بزرگتر بود را برانگيخته بود.

توماس يانگ به رمز خط دموتيك لوح روزت پي برد و متوجه شد برخي از نشانه هاي هيروگليف حاوي اسامي فراعنه است.

شامپوليون موفق مي شود به نسخه كپي شده از لوح روزت دست پيدا كند و به نوبه خود به مقايسه 3 خط موجود بر سطح لوح مي پردازد.

شامپوليون خواندن متن به خط يوناني كه برايش آسانتر بود را ترجيح مي دهد.

به زودي شامپوليون جوان از رقيب بزرگسال خود پيش مي افتد كه دليل آن آشنايي اش به فرهنگ مصر باستان و تسلط كامل بر زبان قبطي بود كه تا اندازه اي به زبان مصريان باستان نزديكتر است.

او متوجه مي شود در متن هيروگليف لوح روزت تعداد نشانه ها 3 برابر واژه هاي متن يوناني لوح است.شامپوليون كشف مي كند برخلاف تصور همگان نشانه هاي هيروگليف تنها يك خط نوشتاري نيستند بلكه مانند حروف الفبا داراي آوا هستند.

شامپوليون دانسته هاي خود را با يك متن خلاصه شده از يك معبد مصري مقايسه كرده و نام كلئوپاترا را در آن متن تشخيص مي دهد.

او در روز 22 سپتامبر سال 1822 ميلادي تصاويري را از يك باستان شناس دريافت مي كند و با تشخيص نام هاي رامسس و توتموزيس در آن تصاوير از صحت كشف خود آگاه مي شود.هيجان ناشي از اين كشف براي چند روز شامپوليون را از خود بي خود كرده و به حالتي شبيه كما فرو مي برد.

سرانجام او پس از 5 روز به خود آمده و در روز 27 دسامبر سال 1822 ميلادي خبر كشف راز و رمز خط هيروگليف را اعلام مي كند. اين خبر سروصداي زيادي را در محافل علمي آن روزگار ايجاد كرده و شامپوليون به شهرت فراواني دست مي يابد.

ژان فرانسوا شامپوليون ده سال پس از كشف راز خط هيروگليف در روز 4 مارس سال 1832 ميلادي در سن 42 سالگي دارفاني را وداع گفت ، بي آنكه فرصت يابد دستور زبان مصري و فرهنگنامه مصري كه به تاليف آنها پرداخته بود را به اتمام برساند.

به اين ترتيب ، در روز 27 سپتامبر سال 1822 ميلادي ژان فرانسوا شامپوليون ، زبان شناس جوان 32 ساله فرانسوي به راز و رمز خط هيروگليف مصرباستان پي مي برد.

كشف شامپوليون راه را براي مصرشناسان و باستاشناسان مي گشايد تا به تاريخ و تمدن مصرباستان و فراعنه پي برده و رازهاي اين تمدن غني باستاني را كشف نمايند.

ريچارد دوم پسر ادوارد وليعهد انگلستان ملقب به پرنس سياه بود كه فرانسوي ها را در پواتيه شكست داد اما قبل از جلوس به تخت سلطنت درگذشت. بنابراين ، در سال 1377 ميلادي ريچارد دوم جانشين پدربزرگش ادوارد سوم شد.

اوضاع در آن زمان بحراني بود. بر اثر ضدحملات فرانسوي ها به فرماندهي دوك گسكولن ، انگلستان اغلب مناطق فرانسه كه در نخستين دوره جنگ صد ساله متصرف شده بود را از دست داد.
اين مساله موجب كاهش درآمد اصيل زادگان انگليسي شده بود.

ريچارد دوم هنگامي كه به تخت سلطنت نشست فقط ده سال داشت و ناگزير شد جان دوگان ، عمويش را به عنوان نايب السلطنه بپذيرد. جان دوگان ، يك بارون طماع و منفور مردم بود.

او براي جبران كاهش درآمد اصيل زادگان انگليسي ماليات هاي جديدي را وضع كرد كه اين اقدام به نارضايتي عمومي افزود.

در تابستان سال 1381 ميلادي در مناطق كنت ، ساسكس و ديگر مناطق انگلستان ، دهقانان به دليل ماليات هاي سنگين ، زورگويي و سركوب زمين داران بزرگ دست به شورش زدند.

يك سرباز اهل كنت به نام وات تايلر فرماندهي شورش دهقان ها را به عهده گرفت. لندن و بسياري از شهرهاي انگلستان توسط شورشيان غارت شدند.

در اين هنگام ، ريچارد دوم پادشاه نوجوان نقشي حياتي را ايفا كرد. او با وات تايلر در چمن زار ميل اند در روز 14 ژوئن سال 1381 ميلادي ملاقات كرد.

چارلز دوم قول داد آخرين رعيت هاي سلطنتي را آزاد كرده و دستمزد كارگران كشاورزي را افزايش دهد و در عين حال او شورشيان را نيز عفو كرد.

با اين حال ، شورشيان باز دست به غارت زدند. چارلز تايلر فرمانده آنها در ديدار با نمايندگان پادشاه از كنترل شورشيان ابراز ناتواني كرد و توسط سرويليام والورث ، شهردار لندن به قتل رسيد.
اما ، شورش به زودي پايان گرفت و بار ديگر قانون ارباب و رعيتي برقرار شد.

ريچارد دوم ، پادشاه نوجوان كه از موفقيت خود در برابر وات تايلر قدرت يافته بود ، جان دوگان ، عمويش را از مقام نايب السلطنگي بركنار كرد و شخصا مهار حكومت را در دست گرفت.

او تصور مي كرد موفقيت هايش بي پايان است و اطرافيان نابابي را در دربار پيرامون خود جمع كرد.

در سال 1388 ميلادي بسياري از بارون ها تحت فرماندهي توماس دو وودستاك ، دوك گلوچستر او را ناگزير كردند اين درباريان فاسد را از دربار خود بيرون كند.

اما در سال 1396 ميلادي پس از ازدواج ريچارد دوم با ايزابل دوفرانس ، دختر شارل ششم پادشاه فرانسه ، او بار ديگر قدرت خود را بازيافت.

ريچارد دوم تصميم گرفت خود را از تسلط بارون ها و پارلمان خلاص كند. بنابراين دستور قتل بسياري از بارون ها از جمله دوك گلوچستر را صادر كرد.

در عين حال ، ريچارد دوم ميراث پسر جان دوگان ، پسر عمويش هنري بولونگبروك ، دوك لانكستر را مصادره كرده و او را به تبعيد محكوم كرد.

ريچارد دوم با نزديك شدن به فرانسه و افزايش دادن ماليات ها براي تامين هزينه جنگ با ايرلند و تصرف اين سرزمين موجب نارضايتي عمومي مردم شد.

هنگام عمليات جنگي در ايرلند ، هنري بولونگبروك ، پسر عمويش در راس يك سپاه از تبعيد بازگشت. ريچارد دوم بر اثر خيانت اطرافيان دستگير شده و به رقيبش هنري تحويل داده مي شود.

هنري و بارون ها متنفذ ريچارد را مجبور مي كنند تا در مقابل پارلمان از سلطنت كناره گيري كند.

هنري بولونگبروك ، دوك لانكستر با نام هنري چهارم به تخت سلطنت انگلستان مي نشيند.

ريچارد دوم در برج لندن زنداني شده و يك سال بعد در اسارت به دستور هنري چهارم به قتل مي رسد.

به اين ترتيب در روز 29 سپتامبر سال 1399 ميلادي ، بارون هاي قدرتمند انگليسي ريچارد دوم ، پادشاه انگلستان را مجبور به كناره گيري از سلطنت مي كنند.

داستان خيانت به ريچارد دوم و اسارتش الهام بخش ويليام شكسپير شد كه تراژدي ريچارد دوم را چند قرن بعد از قتل او خلق مي كند.