اسکندر مقدونی » در سال 331 پیش از میلاد پس از پیروزی در سومین جنگ خود با ایرانیان ( جنگ آربل Arbel یا گوگامل Gaugamele ) و شکست پایانی ایران ، بر بابل و شوش و استخر چیرگی یافت و برای دست یافتن به پارسه ، پایتخت ایران روانه این شهر گردید . اسکندر برای فتح پارسه سپاهیان خود را به دو پاره بخش کرد :بخشی به فرماندهی (پارمن یونوس) از راه جلگه (رامهرمز وبهبهان)به سوی پارسه روان شد وخود اسکندر با سپاهان سبک اسلحه راه کوهستان (کوه کهکیلویه)رادر پیش گرفت ودر تنگه های در بند پارس(برخی آنرا تنگ تک آب وگروهی آنرا تنگ آری کنونی می دانند) با مقاومت ایرانیان روبرو گردید.

در جنگ در بندپارس آخرین پاسداران ایران با شماری اندک به فرماندهی آریوبرزن دربرابر سپاهیان پرشمار اسکندر دلاورانه دفاع کردند وسپاهیان مقدونی را ناچار به پس نشینی نمودند. با وجود آریوبرزن وپاسداران تنگه های پارس گذشتن سپاهیان اسکندر ازاین تنگه های کوهستانی امکان پذیر نبود. ازاین رو «اسکندر» به نقشه جنگی ایرانیان درجنگ ترموپیلThermopyle متوسل شد وبا کمک یک اسیر یونانی از بیراهه وگذراز راههای سخت کوهستانی خود را به پشت نگهبانان ایرانی رساند وآنان رادر محاصره گرفت.

آریوبرزن با 40سوار و5هزار پیاده ووارد کردن تلفات سنگین به دشمن ، خط محاصره را شکست وبرای یاری به پاتخت به سوی پارسهPersepolice شتافت ولی سپاهیانی که به دستور «اسکندر» ازراه جلگه به طرف پارسه رفته بودند، پیش ازرسیدن او به پایتخت،به پارسه دست یافته بودند.آریوبرزن با وجود واژگونی پایتخت ودر حالی که سخت در تعقیب سپاهیان دشمن بود،حاضر به تسلیم نشدوآنقدر درپیکار با دشمن پافشرد تا گذشته از خود او ، همه یارانش از پای در افتادندوجنگ هنگامی به پایان رسید که آخرین سرباز پارسی زیر فرمان آریوبرزن به خاک افتاده بود.

لازم به یادآوری است که بدانید یوتاب (به معنی درخشنده و بیمانند) خواهر آریو برزن نیز فرماندهی بخشی از سپاهیان برادر را برعهده داشت و در کوهها راه را بر اسکندر بست . یوتاب همراه برادر چنان جنگید تا هر دو کشته شدند و نامی جاوید از خود برجای گذاشتند.

و نکته آخر اینکه اسکندر پس از پیروزی بر آریوبرزن آن اسیر یونانی را هم به جرم خیانت کشت.

جنبشی که بابک در ایران آغاز کرد و رسما نام جنبش خرم‌دینان برخود داشت، یک ایدئولوژی مشخصی را مطرح میکرد که هدفش براندازی نهائی سلطه‌ی عرب - برقراری مساوات انسانی در ایران - تأمین خوشیی برای همگان و بازگشت به شکوه و عظمت ایران باستان بود

افشین پس ازآنکه اوضاع غرب ایران را در خلال یک ‌سال و نیم با سیاست ضد ایرانی و در جهت حمایت از اعراب و تهدید و هدایای نقدی (که به دهخدایان میداد) آرام کرد، برای به دام افکندنِ بابک نقشه چید. کاروانی با محموله‌ی امداد مالی و غذائی از بغداد عازم اردبیل شد تا به دژی که محل استقرار سپاهیان خلیفه بود تحویل دهد. بابک بی‌خبر از دامی که افشین برایش چیده بود، تصمیم گرفت که راه را برآن کاروان بربندد و محموله‌هایش را تصاحب کند. افشین شبانه بدون سروصدا و بدون نواختن کوس و کَرانای (شیپور جنگی)، در نزدیکیهای دژ موضع گرفت؛ زیرا یقین داشت که بابک برای تصرف دژ خواهد آمد. بابک ابتدا یک قرارگاه کوچکِ سپاهیان خلیفه بر سرراهش را مورد حمله قرار داد و افرادش را کشت، آنگاه به کنار دژ رفته به افرادش استراحت داد که روز دیگر به دژ حمله کنند. دراین هنگام افشین بر او شبیخون زد. گویا همه‌ی افرادی که همراه بابک بودند کشته شدند، ولی بابک جان سالم ماند

سر انجام بابک را گرفتند وقتی بابک را برای اعدام بردند خلیفه درکنارش نشست و به او گفت: تو که اینهمه استواری نشان میدادی اکنون خواهیم دید که طاقتت دربرابر مرگ چند است! بابک گفت: خواهید دید. چون یک دست بابک را به شمشیر زدند، بابک با خونی که از بازویش فوران میکرد صورتش را رنگین کرد. خلیفه ازاوپرسید: چرا چنین کردی؟ بابک گفت: وقتی دستهایم را قطع کنند خونهای بدنم خارج میشود و چهره‌ام زرد میشود، و تو خواهی پنداشت که رنگ رویم از ترسِ مرگ زرد شده است. چهره‌ام را خونین کردم تا زردیش دیده نشود .

او جوانی فوق العاده خوش سیما بود. چهره ای جذاب، قامتی کشیده و اندامی باریک و قوی و چالاک داشت. وی در سواری و تیراندازی و شمشیربازی و سایر فنون سپاهیگری بی مانند و بسیار شجاع و متهور و بی باک بود. او به مناسبت جوانی و زیبایی و دلیزی و سخاوت در شیراز خیلی محبوبیت داشت. لطف علی خان به همه کرم می کرد و هر کس برای حاجتی به او مراجعه می نمود بدون نصیب نمی ماند

اما با وجود اینکه حریف سرسختی چون آقا محمدخان قاجار و حوادث غیرمنتظره ای که در دوران سلطنت او روی داد او مایوس و ناامید نشد

او اولین کار بزرگی که پیش گرفت این بود که سه جاده شوسه بین شیراز و بوشهر و شیراز و بندرعباس و شیراز و بندرلنگه احداث کند. احداث این سه جاده در آن عصر یکی از کارهای بزرگ عمرانی بود که سلاطین سلف نکرده بودند

لطف علی خان زند که دیگر مشرق زمین شمشیرزنی چون او به وجود نخواهد آورد و خلق و خوی و لیاقت زمام داری اش او را محبوب هم کرده بود نامی درخشان از خود در تاریخ شرق باقی گذاشت . لطف علی خان زند را در اصطبل جا دادند بدون این که زنجیر از دست و پاهایش بگشایند و پالهنگ از گردنش بردارند

عاقبت او را نزدیک آقامحمد خان قاجار بردند . خواجه قاجار گفت لطف علی، بگو بدانم آیا هنوز هم غرور داری یا نه؟ سر لطف علی خان زند، بر اثر ضعف و تب روی پالهنگ خم شده بود و نمی توانست پلک دیدگان را باز کند. ولی بعد از این که آن را شنید سر را بلند کرد و پلک دیدگان را گشود و آب دهان را به طرف صورت او پرتاب کرد و گفت ای اخته ی فرومایه من از تو نمی ترسم. خان زند، بزرگترین ناسزایی را که ممکن بود به آقا محمدخان قاجار بگویند به او گفت چون خواجه ی قاجار از خواجگی خود رنج می برد و آن ناسزا با حضور تمام سرداران و بردگان به آقا محمدخان قاجار گفته شد.

آقا محمد خان لحظه ای سکوت کرد وبعد جلاد را احضار نمود و به او گفت دو تخم چشم لطف علی بیرون بیاورد.

او بزرگترین شمشیرزن شرق است و دیگر روزگار شمشیرزنی چون او تربیت نخواهد کرد.

چنین مرد، شهریار زند و زمام دار روشنفکر جنوب ایران که هرگز تبسم از لبانش دور نمی شد و از لحاظ صورت و سیرت فرشته بود و هر کس که او را می دید محبتش را در دل می پرورانید

درآ نجا ازابتدای جوانی با عیاران و جوانمردان وطن دوستان که برضد ظلم وستم زمامداران

عیاش عباسیان میر زمیدند آشنا و داخل حلقه آنان گردید. وی بزودی در حلقه عیاران آنجا از نظر

 شهامت و شجاعت و کفایت و کاردانی بدرجه سرهنگی رسید تا اینکه در سال 269 هه ق ولایات کشور بوی بیعت کرده وی را  رهبر خویش برگزیدند.

این امر دربار بغداد را بوحشت و تشویش انداخت . ابتدا خواستند وی را باحیله و نیرنگ و وعده وعیده بخود نزدیک  و همدست بسازد تا وی از عزم رهایی مردمش از یوغ استثمار شان منصرف شود. اما از آنجاهیکه یعقوب شخص مصمم و دارای عزم راسخ در جهت نجات و رهایی  مردم ازبهره کشی و مظالم زمامداران عباسیان بود هیچ یک از این حیله آنها بروی

 کارگر واقع نشده و از اوامر و اطاعات آنان سرباز زده آماده رزم و پیکاربا ایشان گردیدند.

  بین سپاه یعقو ب و سپاه بغداد بسر کرده گی خود خلیفه جنگ شدیدی در گرفت . درین جنگ یعقوب و لشکریا نش چنان مردانه و با شجاعت جنگیدند  که مایه حیرت خلیفه و سپاه اش گردیده و نزدیک به شکست بودند که خلیفه از حیله و نیرنگ کارگرفته و در اثر آن یعقوب با سپاهش  شکست خورده عقب نشینی نمود.

یعقوب با غیرت و آزاد مرد ایرانی این شکست را مایه شرمساری خود دانسته و در صدد تلافی آن بر آمد . این مرد جنگجو در عمر شکست نخورده بود . این امر تار و پود وجوش را در آتش

غیرت می سوزاند. بنابراین با تلاش زیاد سپاه خویش را دوباره تنظیم و به آرایش آن پرداخته دوباره آماده جنگ با خلیفه گردید. خلیفه که از دلاوری و شجاعت آن آگاهی عام و تام داشت و از آن در بیم و هراس بسر میبرد باز در صدد حیله و نیرنگ بود.

از قضا  ان شکست  هم بر رویه این مرد حساس و با غیرت تاثیر سو نموده و او را در بستر بیماری انداخت. خلیفه دراین زمان وقت را غنیمت شمرده قاصد شخصی خویش را برای جلوگیری از جنگ نزد  او فرستاده . یعقوب باوجود مریضی قاصد را بحضور خود پذیرفته قاصد هنگام حضور دید که از دربار و حاجب درکی نیست ; سردار لشکر خراسان شخص بی تکلف و ساده در روی گلیم نشسته و با سپر جنگی خویش تکیه زده . در پهلویش شمشیر و دورتر از آن سفره ای با نان خشک و قدری پیاز و کوزه سفالین پر از آب قرار دارد.

قاصد پیام خلیفه را بوی بیان داشت . یعقوب رو به او نمود گفت: < به خلیفه بگو، اگر از این مرض زنده ماندم همانا میان من و تو جز این شمشیر کسی دیگر فیصله نخواهد کرد. من در کودکی و جوانی با نان و پیاز زندگی کرده ام. از دستمزد حلال خویش به سختی گذاره کرده ام; اگر در جنگ با تو باز شکست  بخورم و باز به نان و پیاز خود رو آورده به آن خواهم سا خت و به بازمانده گان خویش درس خواهم داد که آنان بعد از من هم چنین کنند.

فرستاده خلیفه از صلابت و غیرت و احساسات مردمی یعقوب متعجب شده و هیجان آلوده برگشت پیامش را بخلیفه رسانید . اما دریغا که یعقوب لیث سر از بستر بیماری برنداشت و بعد از  16 روز مریضی در سال (260 هه ق ) به جاویدانگاه پیوست و بدین سان خلیفه عباسی   از خطر بزرگی که از وجود این راد مرد شجاع احساس میکرد نجات یافت . اما راهیان و پیروان بعدی آن راه آنرا تعقیب نمودند . یعقوب لیث صفاری یکی از رجال نامدار تاریخ کشور ما است وی شخص ساده، بی تکلف و باوقار و مد برو بیدار وطن دوست بود در انتخاب مردان رای صواب داشت سپاه را خوب و نیک می آراست ، خزانه اش از مال پر بود اما اسراف نمیکرد. فقیرانه می زیست غالبآ در بالای پاره نمدی می نست سپرش را در عقب خود نهاده به آن تکیه می نمود حاجب و دربان  قصر نداشت اگر میخواست بخوابد پارچه ای را بالای سر می انداحت و از سپرش بحیث تکیه استفاده میکرد ،  غذ  ا یش  عادی و ساده و غذ ا ی مردم فقیر بود. اکثرآ به نان و پیاز بسنده میکرد.

رستم فرخزاد سردار معروف ومدبر و دلیر ایرانی ایست

رستم فرخزاد دلاورمردی بود که در جنگ ایرانیان با اعراب رشادت های بسیاری ازخود نشان داد. فرماندهی کل نیروی لشکری را به عهده گرفت و در دفع دشمن کوششی دلیرانه کرد. با سپاهی بزرگ در پیرامون پایتخت حاضر شد، جنگ سه روز طول کشید و به شکست ایرانیان در ان جنگ منجر شد.رستم فرخزاد قربانی برای دفاع ازخاک ایران و هویت ایرانی شد با شکست در جنگ قادسیه و کشته شدن رستم ارتش یزدگرد بی سرو پا ماند و دروازه ایران بر روی عربها گشوده شد در ان جنگ هزاران نفر از ایرانیان جان خویش را در راه دفاع از شرف و حیثیت وطن فدا کردند با وجود این همه دلاوری و رشادت که ایرانیان از خود نشان دادند عربها پیروز گردیدند و رویای عربها به واقیعت پیوست رویای پیروزی بر ایرانیان .

www.sialk.tk

با سپاس فراوان و بدرود

به نام ایزد پاک

یک روز بچه ها تو حیاط مدرسه با صدای بلند میخواندن

عرب در بیابان ملخ میخورد  سگ اصفهان اب یخ میخورد

ولی از بی عرضگی خودمان است  کشوری که به اندازه یک دهم شهرما جمعیت نداره ادعای مالکیت گوشه ای از کشور عزیز مارا میکنه من هر چه به مغز کوچک خودم فشار اوردم یادم نیامد از اینها جایی در تاریخ شنا سنامه ای بالای 150ساله دیده باشم زمان امپراطوری ایران

کجا بودند که از ما طلب جزیره میکنند در صورتی که ما تاریخ سه هزاره داریم خلیج فارس ما را میخواهند اسمش را عوض کنند مگر تمام نقشه های دنیا را عوض کنند.

یادش به خیر یک زمانی خشارشاه تا اتن رفت و انجارا تسخیر کرد او انقدر قدرتمند شده بود که توقع داشت اب دریا گوش به فرمانش باشد میگویند خشایار شاه میخواست از دریا عبور کرده بالشکریانش یونانیان را گوش مالی دهد ولی مهندسیبن هر چه پل ساختند امواج دریا ان پلها را خراب کرد شاه عصبانی شد ودستور داد مهندسین را گردن زدند وشب در تاریکی شلاق به دست گرفته اب دریا را شلاق میزد و میگفت از فرمان ما سرپیبچی میکنی منم شاه

شاهان من خداوند دریا وخشکی هستم باید از فرمان ما اطاعت کنی .فردای ان روز دستور داد قایقه را به همدیگر بستند وطرفین قایقها را پارچه کشیدند تا اسبها رم نکنند وبه این طریق تمام

لشکریان ازروی دریا رد شدند وتا اتن قلب یونان تاختند کجاست ان همت ایرانی وقتی دوباره

عرب وحشی به ایرانمان حمله کرد وهشت سال دستو پا زد تا دوباره خون ما را به جوش اورد

دنیا یک بار دیگر ما را شناخت وملت ما دوباره خود جوش مثل سیل به راه افتاد ودوباره افسانه دلیران وطن زنده شد تا دشمن دوباره پی به عظمت ما ببرد رستمها به راه افتادند سهرابها شهید شدند تا جهانیان بدانند این بیشه تعلق به شیران داردوهمیشه ازاد مردان وطن

زنده اند.

به فکر ایران باشیم که سه هزارساله است ایرانی که فرزندانی نخبه دارد که جهان و جهانیان با حسرت نگاهشان میکنند.این سرزمین با جفرافیا وآداب مختلفی که دارد همه را سر یک

سفره جمع کرده در وقت هجوم دشمن  همه ی سلیقه ها و مشتها یکی می شود ومثل پتکی سنگین بر فرق دشمن فرود می آید و کارش را یکسره میکند.

ما ملتی هستیم که با چشم خود از هم پاشیدگی خیلی حکومتها را دیده ایم .یا به دست ما و یا بدست دیگران.همیشه هم پیروزی با ما نبوده ولی همان زمانی که دشمن فکر میکرد دیگر نام ایران از صفحه روزگار پاک میشود.ملت ما با همتی بلند با از خودگذشتگی هایی باور نکردنی

دوباره قد علم کرده و از نو قدرتی جادویی پیدا کرده و دوباره امپراتور شد.ولی کو آن همبستگی کو آن همت ؟

ما باید مجسمه های بزرگی از بزرگانمان مثل کورش کبیر،داریوش،خشایارشاه،کمبوجیه، نادرجهانگشا،کریم خان زند،وتمام مردمان وطن پرست ،کسانی که یک ایرانی واقعی بودند مثل سورنا و مثل آریوبرزن و ... وجای جای وطن عزیزتر از جانمان بزنیم تا دوبارهخونمان به جوش آمده و گذ شته خود را به یاد آوریم.

ما خیلی وقت است که خوابیم و دیگران از خواب ما در بیداری خود استفاده کافی را برده اند.

ایرانی دلیر بیدار شو که روباه ها وکفتارها از لانه کثیف خود بیرون آمده اند و برای  بیشه شیران چه نقشه های شومی که نکشیده اند.

این سخن زیبا از داریوش بزرگ است که:(( به خواست اهورا مزدا من اینچنینم که راستی را دوست دارم و از دروغ روی گردانم .دوست ندارم ناتوانی از حق کشی در رنج باشد.همچنین دوست ندارم که به حقوق توانا به سبب کارهای ناتوان آسیب برسد آنچه را که درست است من آن رادوست دارم.من دوست برده ی دروغ نیستم من بدخشم نیستم حتی وقتی خشم مرامی انگیزاند آن را فرو مینشانم.من سخت بر هوس خود فرمانروا هستم.))

چنین بیانیه ای از زبان یک شاه در سده ی ششم پیش از میلاد مانند معجزه میماند.و حقایق زیادی که در این معقوله نمیگنجد

به امید حق تا بعد.

در ادامه مطلب:

ژول سزار .... پومیه ..... کراسوس .... سه تن از سرداران و فرمانروایان بزرگ روم بودند که سرزمینهای پهناوری را که به تصرف دولت روم در آمده بود، بهطور مشترک اداره می کردند. آنها در سوم اکتبر سال 56 پیش از میلاد در نشست لوکا  تصمیم حمله به ایران را گرفتند

کراسوس فرمانروای بخش شرقی کشور روم آن زمان یعنی شام(سوریه) بود و برای گسترش دولت روم در آسیا، سودای چیرگی برایران، دستیابی به گنجینههای ارزشمند ایران و سپس گرفتن هند را در سر میپروراند و سرانجام با حمله به ایران این نقشه خویش را عملی ساخت. وی فاتح جنگ بردگان و درهمکوبنده اسپارتاکوس سردار قدرتمند انقلاب بردگان بود

کراسوس (رییس دوره ای شورا) با سپاهی مرکب از42 هزار نفر از لژیونهای ورزیده روم که خود فرماندهی آنان رابرعهده داشت به سوی ایران روانه شد و ارد (اشک13) پادشاه اشکانی ،سورنا سردار نامی ایران را مامور جنگ با کراسوس و دفع یورش رومیها کرد.
نبرد میان دو کشور در سال 53 پیش از میلاد در جلگه های میانرودان (بین النهرین) و در نزدیکی شهر حران یا کاره  روی داد.
در جنگ حران، سورنا با یک نقشه نظامی ماهرانه و بهیاری سواران پارتی که تیراندازان چیرهدستی بودند، توانست یک سوم سپاه روم را نابود و اسیر کند. کراسوس و پسرش فابیوس  دراین جنگ کشته شدند و تنها شمار اندکی از رومیها موفق به فرار گردیدند

روش نوین جنگی سورنا، شیوه جنگوگریز بود. این سردار ایرانی را پدیدآورنده جنگ پارتیزانی (جنگ به روش پارتیان) در جهان میدانند. ارتش او دربرگیرنده زرهپوشان اسبسوار، تیراندازان ورزیده، نیزهداران ماهر، شمشیرزنان تکاور و پیادهنظام همراه با شترهایی با بار مهمات بود

 سورنا پس از شاه مقام اول کشور را داشت؛ وی ارد را به تخت سلطلنت نشانید و به سبب نجابت خانوادگی در روز تاجگذاری شاهنشاه ایران کمربند شاهی را به کمر پادشاه بست. او به هنگام گرفتن شهر سلوکیه نخستین کسی بود که برفراز دیوار دژ شهر برآمد و با دست خود دشمنانی را که مقاومت میکردند بزیر افکند. سورنا در این هنگام بیش از 30 سال نداشت

داريوش بزرگ : خداي بزرگ است اهورامزدا. که اين جهان را بيافريد . که خرد و نيروي کوشش را بر من ارزاني داست به خواست و نيروي اهورامزدا شاهم و فرمانهاي او را اجرا ميکنم اين چنين :

دوستدار و پيرو راستي هستم و بدي را دشمنم . خواهان داد و عدل هستم . نه مي خواهم که از سوي توانايي به ناتواني ستم شود و نه ميخواهم که ناتواني به توانايي بد کند  . آنچه موافق راستي است ميل من است و آنچه خلاف راستي است به شدت با آن مخالفم . خويم را در حد اعتدال نگه ميدارم و چون خشم بر مرا فرا گيرد با اراده بر آن چيره ميشوم تا مبادا ناروايي روي دهد . هوس اسير دام من است و بر آن سخت حکومت ميکنم . آنرا که نيکي کند مطابق نيکي اش پاداش ميدهم . آنکه بد کند به کيفرش ميرسانم . به هيچ وجه مايل نيستم که زيان و بد کرده شود و چون کسي مرتکب بدي شد به هيچ وجه مايل نيستم که بي کيفر بماند . هرگاه مردي بر عليه کسي ادعا کند تا مورد دادرسي واقع نشود بر او حکمي روا نمي کنم . از آناني خوشوقت و خشنود هستم که با تمام نيرو و قدرتشان در راه نيکي بکوشند اين چنين است رفتار و کردار من و اين است آنچه که من مي کنم  . در ميدان نبرد رزم آرايي چيره هستم . در پيکارگاه دستانم ميجنگند . چشم و هوشم نيز بکار است . آناني که فرمانبرند مي بينم و آناني که خلافي کنند کارشان بر من پوشيده نيست . در ميدان پيکار به چالاکي ميجنگم . از نيروي دستان و پاهايم به خوبي بهره مند هستم . سوار کاري زبده و چالاکم کمانکشي ورزيده هستم . چه به هنگام نبرد پياده و چه سواره . نيزه گزاري چرب دست هستم . اين و هنرهای دیگر را اهورا مزدا بر من بخشود . اهورامزدا یاری ام کرد و نیروهایم را به نیکی هدایت کرد . ای مرد که این را میخوانی . نیک آگاه باش که داریوش چگونه شاهی است . چه هنراها و نیروهایی دارد . این برای تو ناراست نباشد . آنچه را که گفتم عمل کن. در اين کشور ها ، مردي که وفادار بود ، نيک پاداش دادم و آن که دشمن بود نيک کيفر دادم ، به خواست اهورامزدا اين کشور ها قانون مرا اجرا کردند . آنچه به آنان گفتم آنگونه کردند  .

تو که بعد از من شاه خواهي بود از دروغ سخت بپرهيز . مردي که خواهد دروغزن بود نيک کيفر ده. اگر چنين مي انديشي بايد کشورم در امان باشد . آنهايي که پيشتر شاه بودند در آن مدت ، آنچه را که من در يک سال و اندي به خواست اهورامزدا کردم نکردند . از آن رو اهورامزدا مرا ياري کرد، چون بدکردار نبودم ، دروغزن نبودم ، خطاکار نبودم ، نه من ، نه دودمانم . بر پايه راستي رفتار کردم : نه به ناتوان و نه به توانا بد کردم ، مردي که با خاندانم همکاري کرد او را نيک پاداش دادم و آنکه زيانکاري کرد ، او را نيک کيفر دادم . تو که سپس شاه خواهي بود ، مردي که دروغزن يا خطاکار است او را دوست مباش و او را نيک کيفر ده . تو که سپس اين نوشته ها را که من نوشتم ، يا اين نگاره ها را ببيني ، آنها را ويران مکن ، تا جايي که ممکن است آنها را بپاي ، تا زماني که تندرست باشي . هر آنکه اهورامزدا را بپرستد ، بخشش وي از آن او خواهد بود ، هم در زندگي و هم پس از مرگ .

اهورا مزدای بزرگ بزرگترین خدایان . او داریوش را شاه آفرید . او به وی شاهی را ارزانی فرمود و به خواست اهورامزدا داریوش شاه شد . این کشور پارس که اهورامزدا بمن ارزانی فرمود زیباست و دارای اسبان خوب و مردان خوب است به خواست اهورامزدا داریوش شاه از هیچکس نمی ترسد . خدای بزرگ این کشور را از دشمن - خشکسالی و دروغ محفوظ فرماید .

ای رهگذر که از پلکان  خاوری کاخ آپادانا می گذری لحظه ای بیندیش و ببین ، افراد سپاه

جاوید که دشمن با شنیدن  نام آنان لرزه به اندامش می افتاد  و دوستان در پناه  انها آرامش

داشتند ، سپاهی که ازنظراخلاقی نمونه بودند و درشهامت وبی باکی بی همتا . چشم هایت

را باز کن وخوب به این مردان تاریخ ساز بنگرکه برای ایران افتخار آفریدند و هنوزهم در

پس هزاره ها وسده ها صدایشان به گوش میرسد که ما تا واپسین تن دربرابردشمن چپاولگر

ایستاده ایم .ای بیگانه چشم هایت را ببند که شکوه تاریخ سازان ایران لرزه براندامت اندازد

اینان تو را به تاریخ خواهند برد و پیروزی هایشان موجب رشک تو خواهد شد .

داریوش بزرگ که در سرزمین پهناور ایران هماره در اندیشهی ملتش بود و همیشه نگران

این که مبادا قوی به  ضعیف ، زور بگوید و شوند رنجش وی شوند ، مامورانی به سراسر

ایران فرستاد که به انها چشم و گوش شاه می گفتند . برای اینکه بتواند از سرزمین  ایران

پاسداری کند وهیچ بیگانه ای دراین اندیشه ی نادرست نیفتد که به ایران بیاید وآسایش ایرانی

و ایران را برهم زند ،نیروی ویژه ای به وجود آورد به نام سپاه جاویدان آن هم درسال ۴۶۵

پیش از میلاد یعنی زمانی که بسیاری از کشورها هنوز ارتشی نداشتند و هنوزازنظم نظامی

ناآگاه بودند. رویدادنگاران نوشته اند که  سپاه جاویدان  از بین جوانان بلند  بالا و نیرومند و

خوش سیما گزینش می شد.این سپاه ۶ سال باید دوره های اموزشی را پشت سرمی گذاشت.

در این آموزشگاه افزون بر دانش آن زمان فنون جنگی را نیز فرا می گرفتند . ولی مهم تر

از همه اینها ، پرورش اخلاق بود که برای آنها ارزش داشت .

سپاه جاویدان به فرمان داریوش بزرگ تشکیل  شد . شمار آنها  به ده هزار نفر می رسید .

از آن روی به آنها سپاه جاویدان می گفتند که هیچ گاه از شمار آنها کم  نمی شد اگر یک تن

بازنشسته یا کشته می شد به شتاب ،فرد جدیدی جای او را پر می کرد . از نظر شجاعت و

دلیری نمونه بودند و از نظر جوانمردی یگانه .اگر پیروزنبردی بودند به  گواهی تاریخ حتی

دست به میوه درختان هم  نمی زدند . نیروی  سپاه  جاویدان داریوش در ۵۰ سالگی با تمام

مزایا  بازنشست  می شد ند . سپاه جاوید  داریوش  بزرگ به گواهی تاریخ پشتیبان مردم و

سپاهی نمونه بود .

ماييم که از خاک بر افلاک رسانديم--خاک عرب از شرق به اقصی

گذرانديم---دريای شمالی را بر شرق نشانديم--وز بحر جنوبی به

فلک گرد فشانديم---در چين و خُتن ولوله از هيبت ما بود--در مصر

 و عدن غلغله از شوکت ما بود---در اندلس و روم عيان قدرت ما

بود--غرناطه و اشبيليه در طاعت ما بود---برخيز شتربانا بربند

کجاوه--کز شرق عيان گشت همی رايت کاوه

 ز شیر شتر خوردن و سوسمار                                                 عرب را رسیده است کارش به جای

 که تخت کیانی کند ارزو                                                           تفو بر تو ای چرخ گردون تفو 

چندی پیش درخلیج فارس راباکمال بی توجهی به نام خلیج عربی ذکرکرده اند برای جلوگیری ازادامه ی این پیشامد،

وبرای نگهداری ازاین نام ای جوانان آریاری وفرزندان کوروش کبیربیایید درهمه پرسی شرکت کنیم

"لینک شرکت درهمه پرسی در زیرتصویر"

برای خلیج همیشه فارس

نا آگاه از ایرانیان، که به این سادگی تن به شکست نمی دادند.نخستین جنگ در ((کاره)) در می گیرد .کاره سرزمینی است در شمال بین النهرین. سپهبد سورنا سردار بزرگ ایرانی برای جنگ با کراسوس رومی آماده شده است.

جنگ  آغاز می شود وپس از چندی پایان می یابد نتیجه ی این نبرد مرگ کراسوس کشته شدن20هزار لژیون رومی و اسیر شدن10هزار لژیون از ازتش 40 هزار نفری کراسوس است.به گفته ی پلوتارک رخداد نگار یونانی از میان 10هزار لژیون برجا مانده،تنها شمار اندکی زنده ماندند و بسیاری از آن ها در بیابان ها نابود شدند.اما چیزی که در این نبرد مهم است شیوه ی نبردی است که سورنا در برابر لژیون های کارآزموده و سراپا مسلح رومی پیش گرفته است.لژیون های رومی سپرهای بزرگ وکلفتی داشتند که در پشت آن پناه می گرفتند ونیزه های قوی و بلندی به درازای 5/2 تا 5/3 متر  داشتند که اجازه ی نزدیک شدن به کسی نمی داد.هنگامی که لژیون های رومی آرایش نظامی می گرفتند یا به اصطلاح به درون لاک می رفتند دیگر نه تیر و زوبین و نه شمشیر بر رویشان کارگر بود و این شیوه ای بود که رومیان با آن توانسته بودند نیمی از جهان را بگیرند. در این میان سورنا از شیوه ی  جنگ وگریز بهره می گیرد،شیوه ای که امروز به جنگ های پارتیزانی معروف است شیوه ای که لژیون های رومی را مجبور می کرد از لاکشان بیرون آیند و این به معنی باز شدن وشکست است.شیوه ی جالبی که سورنا به کار برد هنوز هم کاربری دارد.به دستور سورنا،سواران ایرانی،کهنه لباس هایی بر روی لباس های رزمی خود پوشیدند.کراسوس از فرات گذشته و آماده ی درگیری است در برابر خود سپاهی می بیند که به چشم او وحشی و ژنده پوش است. لژیون ها که شکست چنین سپاهی را ساده می بینند از لاک دفاعی خود بیرون می آیند.لشکر زرهی سورنا آنگاه که به نزدیک لژیون ها می رسد کهنه لباس های خود را از تن می کنند. ولی رومیان دیگر فرصتی برای آرایش نظامی ندارند،از لاک خود بیرون آمده اند وکاملا آسیب پذیرند.با مرگ کراسوس و شکست رومی ها، ضربه ی سختی به آنان وارد می شود،شکستی که برای این امپراتوری پذیرفتنی نیست.

بنابر این یکی از بزرگ ترین جنگ های میان رومیان واشکانیان در سال 36 پیش از میلاد برای جبران شکست های پیشین روی می دهد.113هزار سرباز کارآزموده به فرماندهی مارکوس آنتونیوس بر آن شده اند که مزه ی شکست را به ایرانیان بچشانند.پیش از آغاز جنگ آخرین در خواست آکتاویوس،امپراتور روم که خواهان پس دادن پرچم های سربازان شکست خورده ی رومی در جنگ کاره از سوی مجلس مهستان رد می شود.در جنگ تازه،نیروهای ایرانی به فرماندهی فرهادچهارم از یوروش های تند و پی در پی سواره نظام سبک اسلحه به میدان جنگ ویژه ، و رها کردن آنان در چنگ دلیر مردان ایرانی سود می بردند.در پایان ارتش بزرگ روم با دادن 24هزار کشته وهزاران اسیر، وادار به فرار می شود.رویداد نگارانی که خود جنگ میان مارکوس و فرهاد چهارم را دیده اند،چنین نوشته اند((مارکوس آنتونیوس که زیر ضربات سواره نظام ایران قرار داشت، پس از آخرین عقب نشینی که به او اجازه داده شد از راه دریای سیاه به روم بازگردد،از فشار لژیون های  شکست خورده اش و با دیدن آشفتگی سربازان خسته و گرسنه ی رومی،به گریه کردن واشک ریختن افتاد.))این جنگ وشکست رومی ها چنان درسی به آنان دادکه درگیری ها بر سر ارمنستان،که پادشاه آن باید که شاهزاده ی ایرانی می بود، پایان گرفت و تا 71 سال پس از آن میان  ایران و روم برخورد نظامی چشمگیری روی نداد.این پیروزی سبب آن شد که ایرانیان دوباره بر بین النهرین و سوریه شهریاری کنند.ایرانیان در این جنگ ها مدافع بوده اند،ایرانیان چندان انگیزه ای برای این جنگ ها نداشتند،تنها آرمانشان دفاع از خاک سرزمینشان بوده است و همین سبب این شده است که ایرانیان هرگز  مزه ی تلخ چیرگی رومیان بر خود را بچشند.ایران و ایرانی را باید شناخت،نیرومندی اش را باید دید تا سودای یوروش به این سرزمین اهورایی ودلاور خیز از سر بیرون شود.به دشمن این مرز وبوم باید فهماند که تاریخ ایران را بکاود و ببیند که دلاورمردان وشیر زنان ایران چگونه دشمن را به خانه ی خود بازگردانده اند.باید به دشمن فهماند که فرزندان ایران همواره ایستاده اند."جاودان باد این این خاک اهورایی

متن های تاریخی برگرفته از کتاب "100جنگ مهم تاریخ"

در آن هنگام که اهریمن نفاق و شفاق،کشور ساسانیان را به سوی مرگ و نیستی می کشانید ،سروش خدایی بیابان نوردان عرب را از جاده ی کفر ونفاق به راه هدایت و نجات می خواند.عرب که حتی خود نیز خویشتن را پست و وحشی می خواند در زیر لوای دینی که محمد آورده بود ،در راه وحدت و عظمت گام بر می داشت.اعراب به مرزهای کشورها حمله ور شدند تا دین خود را به دنیا تحمیل کنند. نوشته اند در قادسیه که برای نخستین بار دو سپاه به هم رسیدند و ایرانیان ترتیب آلات و اسلحه ی عرب را مشاهده کرد به آن ها خندیدند و نیزه های ایشان را به دوک زنانه تشبیه کرده اند.ولی شاید شانس با این اعراب بیابان گرد بود ، در آغاز نخستین نبرد باد به جهت مخالف بر روی سپاه ایران شروع به وزیدن گرفت و شن صحرا را به سوی سپاه ایران فرستاد، سپاه ایران در آن نبرد شکست سختی خورد و پراکنده شد پس از آن، دو سه نبرد دیگر به صورت جدی بر روی حملات اعراب انجام گرفت که آن نیز به نتیجه ای نرسید، شاید دیگر به پایان رسیده بود آن دوره ی با شکوه و عظمت ایران که این اعراب توانستند با خوش شانسی به ایران چیره شوند. شاید تجمل سپاه ایران و ثروتمندی آن ها نیز سبب این شکست ها باشد .پس از آن شکست ، فتح تیسفون آسان گشت و بیابان گرد هایی که نمک را از کافور نمی شناختند و تفاوت بهای سیم و زر را نمی دانستند از آن پایتخت با شکوه جز ویرانه ای بر جای نگداشتند.

نوشته اند که از آن جا فرش بزرگی به مدینه آوردند که از بزرگی آن را جایی نبود که توان افکند.پاره پاره اش کردند و بر سران هر قوم پخش کردند.این است اوج فرهنگ و بینشی که یک عرب می تواند از چیزی به آن گرانمایگی داشته باشد. اعراب ایران را به ویرانه ای تبدیل کردند و آیین اسلام را به ما تحمیل کردند،زنان و دختران ایرانی را در بازار های مدینه می فروختند، موبدان ما را می کشتند، آتشکده ها را ویران و جای آن مسجد می ساختند.همه ی این کارها را در سایه ی شمشیر و تازیانه انجام می دادند.و به اسم دین هر کاری که می خواستند می کردند. در آن روز ها که باربد و نکیسا با نواهای  پهلوی و ترانه های خسروانی در و دیوار کاخ خسروان را در امواج لطف و ذوق می گرفتند،زبان تازی در کام فرمانروایان صحرا از ریگ های تقته ی بیابان نیز خشک تر و بی حاصل تر بود. در سراسر آن بیابان های فراخ بی پایان اگر نغمه ای طنین می افکند سرود جنگ و غارت و نوای راهزنی و مردم کشی بود.کم کم خاموش شد آوای گات ها ی زرتشت ، دیگر آوای موبدان که شعر های آیینی می سرودند در پشت بانگ اذان و الله اکبر پنهان و خاموش شد. این دو قرن، دو قرن خاموشی زبان پارسی است،دوقرن خاموشی فرهنگی است، که به دست اعراب به سکوت وادار شد.

خسرو پرویز پادشاه ساسانی درباره ی اعراب می گوید:

"اعراب را نه در راه دین هیچ خصلت نیکو یافتم نه در کار دنیا.آن ها را نه صاحب عزم و تدبیر دیدم و نه اهل قوت و قدرت.آن گاه گواه فرو مایگی و پستی همت آنان همین بس،که آن ها با جانوران گزنده و مرغان آواره در جای و مقام برابرند،فرزندان خود را از راه بی نوایی و نیازمندی می کشند و یکدیگر را بر اثر گرسنگی و درماندگی می خورند،از خوردنی ها و پوشیدنی ها و لذت ها و کامرانی ها یکسره بی بهره اند.بهترین خوراکی که منعمانشان می تواند بدست آورند گوشت شتر است که بسیاری از درندگان آن را از بیم دچار شدن به بیماری ها و به سبب سنگینی  و ناگواری نمی خورند.

 برگرفته از کتاب "دو قرن سکوت" نوشته ی دکتر عبدالحسین زرین کوب

          

به خاطر ججم بالای مطلب آن را در ادامه مطلب مشاهده فرماید . با سپاس .

 

۲۰ آوریل روز تولد ۱۱۹ سالگی خداوند جنگ و صلح ، آدولف هیتلر بزرگ است . کسی که

به باور غلط اکثر جهانیان آدمکش و از این قبیل توهینات و توهمات است .

هیتلر کسی بود که برای عظمت  و شکوه  مردمان  خود از هیچ تلاشی کوتاهی نکرد و بدون

شک مظهر وطن پرستی و غرور واقعی به میهن بود .هیتلرآلمان شکست خورده و مغموم را

دوباره به دوران پرشکوه و عظمت خود بازگرداند . و نه تنها به مردمان خود بلکه به مردمان

دنیا ثابت کرد با غرور و تلاش و با داشتن آرمان های والا به هر چیزی که بخواهیم می توانیم

برسیم . هیتلرعمر و زندگی خود را صرف کشورش کرد بدون آنکه حتی ذره ای  چشم داشت

داشته باشد و بدون آنکه چیزی را مال خود کند . بعد از جنگ و مرگ هیتلر در حساب بانکی

او تنها مبلغ ۱۰ هزار مارک دیده میشد که آن هم از فروش کتاب  نبرد من  بود .آری  دوستان

بدون شک حتی بر کسانی که آدولف هیتلر را جنایتکارمی انگارد پوشیده نیست که او به مردم

و کشور خود عشق می ورزید و برای آنان از هیچ تلاش و کوششی فرو گذار نبود .

به هرجهت ۱۱۹سال از۲۰ آوریل ۱۸۸۹ که آدولف به دنیا آمد و۶۳ سال از۳۰ آوریل ۱۹۴۵

که آدولف هیتلر چشم از دنیا فرو بست گذشته وتنها یک حرف ، مقصود ونیت من از نگاشتن

این مطلب بود و آن این بود :

 بیائیم  به ایران ، وطنمان  عشق  بورزیم و برای  سربلندی  و سرافرازی  آن از هیچ  تلاشی

فرو گذار نباشیم  و دراین راه وطن پرستان بزرگی چون کوروش و داریوش و ...... هیتلر را

سر مشق خود قرار دهیم .

پیشایش ۲۰ آوریل  سالروز تولد ۱۱۹ سالگی آدولف هیتلر را بر تمام  دوست داران این  مرد

بزرگ تاریخ  تبریک گفته وهمچنین ۳۰  آوریل  سالگرد درگذشت خداوند جنگ و صلح را  

تسلیت می گویم . 

    زنده باد آریایی و جاویدان ایران     دورود بر روح بزرگ هیتلر

سوا از خوب یا بد بودن شخصیت  مزدک  دروزگار ما داوری درباره ی او متاثر از طرفداری از ایدئولوژی های کمونیستی یا مخالفت با انهاست...در این نوشته سعی شده بدون تعصب وقایع زندگی مزدک بامدادان که به گفته ی کریستین سن بی شک  پایه گذار نخستین ایدئو لوژی سوسیالیستی در جهان است  نقل شود.    (انهم حدود 13 قرن پیش از تولد کارل مارکس)

حکومت ساسانیان بر 2 اصل  دارایی و خون استوار بود و از اواسط حکومت460 ساله ی  ساسانیان تبعیض و اختلاف طبقاتی بصورت غیر قابل تحمل برای مردم ایران تبدیل شد تا جایی که برای مثال اشراف چنان حرمسرا هایشان را از دختران انباشته بودند که مردان زنی برای ازدواج نمی یافتند و کشاورزان پیش از پرداخت مالیات حتی حق دست زدن به محصولات را نداشتند این شکاف طبقاتی شرایط را برای پیدایش مزدک و پذیرش عقایدش اماده کرد.

مزدک بامدادان از اهالی نیشابور و به گفتته ای موبدی در اسطخر یا یکی از شهر های نزدیک تیسفون بوده و شالوده ی عقاید و ارای او از برای شخصی بوده  بوندس نام که از اعقاب نهضت مانویه بوده و بعد از سپری کردن بخشی از عمرش در روم به ایران بازگشته بوده  و در ایران با نام زرتشت  پسایی (فسا یی) معروف بوده .در اصل مزدک مرد عمل برای تفسیر های زرتشت فسایی بوده که در زمان او یا پیر بوده یا از دنیا رفته بوده است.

 نگرش انها نسبت به دنیا  مانند مانی بر اساس تاریکی و روشنایی بوده است .که نور و خیر دارای ذات ارادی است و تاریکی و بدی بصورت تصادفی به این دنیا راه یافته و نور پیروز  شایسته ی  ستایش است . و نیز در فرقه ی او اصل ان بوده که انسان از مادیات ترک علاقه کند و چیز هایی که باعث نابراری و کینه میشوند باید نابود شوند و نعمات بطور مساوی بین بندگان خداوند تقسیم شوند.

ازاین رو مزدکیان مالکیت برای اموال و  زمینها را نفی میکردند و حتی ازدواج از اینرو که نوعی مالکیت احساسی دانسته میشود نیز طرد شد. چنان که هر شخصی در صورتی که بخواهد بتواند زنی را که میخواهد تصاحب کند به گفته ی مزدک: زن . خواسته و اب و اتش و مراتع  باید در دسترس همگان به اشتراک قرار گیرد.

به هر روی  این اندیشه ی هر چند عجیب وهرج و مرج گرایانه  در میان مردم  و حتی  اشراف  ایران هواخواهانی پیدا کرد و مزدکیان به انبار های غله هجوم برده وقفل ها را شکستند و درب  حرمسرا ها را گشودند وانچه از دارایی یافتند تقسیم کردند.و ایین مزدکی  تا جایی گسترش یافت  که شاهنشاه ساسانی کواد نیز به کیش انها در امد. و این امر باعث تثبیت هرج و مرج در کشور شد و از طرفی جایگاه موبدان و اشراف در خطر قرار گرفت. مشخص نیست که کواد از روی ایمان این کیش را پذیرفت یا از روی ترس یا تزویر  ندلکه اعتقاد دارد  مزدکی شدن کواد برای  در هم شکستن قدرت اشراف بود.

اشراف و رعایای وابسطه به انها و مردم ناراضی از اوضاع قیام کردند  کواد خلع شد و برادر کواد را به تخت نشاندند.و کواد با کمک دوست وفادارش سیاووش که اشراف زاده ای مزدکی بود از دژ فراموشی گریخت و به هپتال ها پناه برد  و پس از ازدواج با شاهزاده ی هپتال با کمک انها به ایران بازگشت و بدون مقاومتی دوباره بر تخت نشست. چندی اوضاع نابسامان ایران را بهبود بخشید و گرچه داخل ایران در اتش اختلافات ناشی از پیدایش مزدکیان میسوخت مردانه با رومیان جنگید و انها را عقب راند...

اما در داخل ایران شریعت مزدکی پا گرفت و گسترش ان باعث تدوین قوانین و ایجاد سلسله مراتب دینی و ایینی  مانند موبدان شد (مزدکیان موبد موبدان خود را اندرزگو مینامیدند)

دیری نپاییدکه  جز مزدک و عده ای که خواهان اصلاحات نظری و بهبود وضع مردم جدای افکار مغرضانه  بودند بقیه ی  مبلغان سر دسته این را وسیله ی قدرت یافتند و با رفتار های ناشایست باعث طرد ان و نفرت مردم شدند...

در نامه تنسر راجع به مزدکیان نوشته : قومی پدید امدند نه اراسته به شرف و هنر و عمل و--- نه زمین و موروث ---و نه غم جد و نسب ---و نه حرفت و صنعت----  فارغ از همه ی اندیشه ها--- خالی از هر پیشه---مستعد برای غمازی و شریری--- اکاذیب و افترا و از ان تععین ساخته وبه جمال و حال رسیده و وصال یافته...

مشخص نیست که کواد قبل از مرگ از ایین مزدکی برگشت یا خیر ولی  اینکه به هر حال با تاسف خود فرمان اعدام سیاوش را به علت عدم توفیق در مذاکره با رومیان و نیز بدگویی هایی که از او کردند امضا نمود. و نیز  خسرو را  به جای کاووس پسر دیگرش که مزدکی بود ولیعهد کرد نشان میدهد که در اواخر عمر اینبار از قدرت یافتن بی اندازه ی مزدکیان و کارشکنی های انها تصمیم به در هم شکستن انها گرفته بود...

باری مشخص نیست در زمان خسرو (انوشیروان) یا خود کواد(قباد) به قصد شاهنشاه مجلس مناظره ای ترتیب میدهند از موبدان و کشیشان در یک سو و اندرزگو(که احتمالا خود مزدک بوده) و مبلغان مزدکی از سوی دیگر ...و چون مزدکیان مبحاحثه  را میبازند به دستور شاه  سربازان همه  را در مجلس دستگیر کرده  و از همان روز شروع به تعقیب و  قتل عام مزدکیان در تمام کشور می کنند.

بعد ها در زمان خسرو انوشیروان دادگر تعقیب مزدکیان ادامه می یابد و نیز  قوانینی وضع میشود جهت بازسازی کشور و تعیین حقوق فرزندان نامشروع و دارایی های به تاراج رفته در هرج و مرج مزدک  

 انوشیروان  اصلاحت مهمی را برای دادگری و برابری مردم انجام میدهد تا حکومت او انگونه که پیش از مزدک بود نباشد...

شایان توجه است که ظهور هرفکر و ایده و اثر فکری و هنری  نشانه ی پیشرفت فکری و فرهنگی  مردم یک تمدن در ان عصر است اخباری که از  مورخان راجع به اختراعاتی عجیب مانند دستگاه  پخش موسیقی

)http://www.ahouraei.mihanblog.com/Post-5.ASPX(رک-

 و پیل الکتریکی

)http://www.aftab.ir/lifestyle/view.php?id=73741(رک-

 و همچنین از نقاشی ها و عقاید مانی . نوای ساز باربد و نکیسا و ارمان های مزدک به ما رسیده نشانگر زنده بودن   اندیشه و علم  و هنر  درایران ان عصر است

. میتوان تصور کرد چه بسیار مفاخری در این دوران زیسته اند که اخبار انها در کتابسوزی ها از بین رفت و دنیا از  وجود انها برای همیشه  نادان ماند....

از دید جامعه شناسی شورش مزدک (و نیز ورهرام چوبین و حتی تلاش تنی چند از خود پادشاهان) برای شکستن قداست اشرافیت و موبدان  و کوشش برای ملایم کردن فشار طبقاتی در اواخر دوره ی ساسانی  را میتوان به معنی شروع اصلاحاتی درایران دانست که بی شک به از بین رفتن نظام فئودالی و ورود ایران به دوره ی جدید تاریخ منجر میشد ...(لازم به یاداوریست مبدا تاریخی  پایان قرون وسطی  در اروپا  با تصرف شهر کنستانتین توسط عثمانی ها به سال 1493 میلادی و انقراض بیزانس صورت گرفته است و علت رونسانس بودن عصر جدید را اختراع دستگاه چاپ توسط گوتنبرگ در همان قرن  و انشعاب شاخه پروتستان از مسیحیت  و ضعیف شدن کلیسای علم ستیز رم میداند و جالب اینجاست که  این دقیقا مشابه همان شرایط  موبد ستیزی و شکوفایی  مکاتب فکری و فرهنگ و علم  در ایران ساسانی بود )...ولی از بخت بد  ضعف  ناشی از گذار میان این دو دوره ی  اجتماعی در تاریخ ایران هم دوره با حمله ی ارتشی از راهزنان تازه مسلمان شده  که برای رسیدن به یکی از دو بهشت دنیا  یا اخرت از صحرا های سوزان و غیر قابل سکونت عربستان پیدا شدند شد.. 

بعد از ان هم .با وجود تصرف ایران به دست تازیان و سختگیری های عقیدتی  انان عده ای از مزدکیان همچنان به کیش خود ماندند و باقی مانده ی انها بصورت پراکنده تا چند قرن بعد از سلطه تازیان ادامه حیات دادند.حتی ادامه ی عقاید مزدکیان در خرمدینان نیز مشهود است.

او در زمان پادشاهی پدرش نیز بسیار بر تصمیمات قباد تاثیر گزار بود و پدرش را در لحظات سخت، فراوان یاری نمود. بطوریکه فتنه مزدکیان در دوره پادشاهی قباد توسط کسری ناکام ماند. از آنجا که خسرو اول بسیار انسان فرهیخته و دارای منش والایی بود، بزرگان به او لقب انوشیروان یا دارنده روح جاویدان دادند.

انوشیروان مظهر ستم ستیزی و عدل و داد در جهان میباشد و از اینروی به او لقب دادگر داده اند. او فرمان داده بود که هر ایرانی که احساس مینماید حقش پایمال شده یا به او ستمی روا شده است در هر زمان از شبانه روز بدون توجه به اینکه شاه مشغول چه کاریست، میتواند به نزد شاه آمده و دادخواهی کند و تا زمانی که مشکلش حل نشده از بارگاه شاه نرود. این دستور را به تمامی حاکمان محلی نیز داده بود و آنها را مجبور کرده بود تا همانند خود شاه، چنین کنند.

 انوشیروان ارتش را به شیوه ای نوین سازماندهی نمود و یک ارتش حرفه ای و بسیار با دیسیپلین که سربازان آن حقوق منظم دریافت می کردند تشکیل داد. در ابتدای فرمانرواییش صلحی ابدی با امپراتور روم جوستینیان اول منعقد نمود، اما دست اندازیهای رومیان به مناطق مرزی ایران، انوشیروان را وادار نمود تا در سال 540 میلادی با روم وارد جنگ شود.

پس از پیروزیهای قاطع ایرانیان پیمان صلحی به مدت 50 سال بین ایران و روم بسته شد و رومیان متعهد شدند تا در این 50 سال همه ساله به ایران خراج بپردازند و ایران نیز در مقابل ان لازیکا را به روم بازگرداند.

در سال 570 میلادی حبشیان به یمن حمله کردند و شاه یمن از خسرو کمک خواست. انوشیروان سپاهی را به به یمن فرستاد و حبشی ها را از آنجا بیرون کرد. از آن زمان تا یورش تازیان، یمن یک استان ایران بود.

انوشیروان دادگر دارای شخصیتی بسیار هنر دوست و دانش پرور بوده است و عقاید مخالفان خود را تا جایی که به امنیت کشور لطمه وارد نمی کرد، تحمل می نمود.

 انوشیروان سیستم مالیاتی کشور را اصلاح نمود و قانون مدونی برای اخذ مالیات بر اساس میزان داراییهای اشخاص وضع نمود تا هم درآمد پایداری برای دولت فراهم شود هم به طبقات کم درآمد فشاری وارد نیاید. او طبقه دهقان یا همان خرده مالکان را تقویت نمود و برخی مسولیتهای لشکری را نیز به آنان سپرد تا هم پشتوانه محکمی برای ارتش پدید آید هم از قدرت گرفتن بیش از حد اشراف جلوگیری شود. کسری اموال و داراییهایی را که در دوران فتنه مزدکیان از طبقات مختلف مردم گرفته شده بود را به آنان باز گرداند و کشور را از هرج و مرج رهایی بخشید.

در دوره شاهنشاهی ساسانیان و بخصوص دوره کسری انوشیروان، بازرگانی در نهایت رونق خود بود و ایران قطب اقتصادی جهان محسوب میشد. استفاده از پول یکسان در کشور و نوعی بانکداری نیز رواج داشت، بطوریکه واژه چک از زبان فارسی به زبانهای اروپایی رفته است.

بدون مقدمه وارد سخن اصلی می شوم. شاید بسیاری از مردم این دو خواننده را بسیار دوست دارند اما جالب است بدانید در مصاحبه ای که به تازگی از این دو منتشر شد گزارشگر خارجی چندین بار از ملیت این دو پرسش میکند و اینان نیز خود را کانادایی معرفی میکنند

دوستان عزیز به نظر شما این دو لیاقت دوست داشتن توسط شما را دارند؟

آیا لیاقت خرید آهنگ هایشان توسط شما را دارند؟

و آیا لیاقت این را دارند که شما دوستان خارج از کشور به کنسرت های این دو بروید؟

اگر اینان کانادایی اند پس بگذارید از این پس کانادایی ها به کنسرت آنها بروند و سی دی هایشان را بخرند.

پیشاپیش  ( ۱۶ مهر )جشن مهرگان را به همه هموطنانم شادباش می گویم

امروز مي خواهم به سلسله اي بپردازم كه مي توان گفت ايران آن روزگار را به اوج قدرت رساند ، با هجوم هاي پايان ناپذير و قطع نشدني روميان مقابله كرد و شكست هاي بسيار سنگيني بر آنها وارد آورد، مانع ورود دو قوم وحشي تازي و ترك به ايران گرديد و در جنوب و شمال شرق سيل هجومي آنها را در هم شكست. ناسيوناليسم ايراني را به خون مردم تزريق نمود و هلنيسم را كه پس از حكومت سلوكيان در ايران متداول شده بود از ميان برد، ايران را به قدرتي جهاني تبديل كرد كه حتي گاهي امپراتوري روم شرقي خراجگذار آن بود و در زمان شاهنشاه بزرگ خسروپرويز تمام متصرفات آسيايي و شرق آفريقا را كه از دست روم خارج كرد و به چنگ آورد. دانشمندان بسياري را تربيت نمود و كتاب ها و علوم بسياري را جمع آوري و با هم تركيب كرد. آزادي علمي و آزادي عقيده را به حدي رساند كه دانشمندان و فلاسفه ي رومي از امپراتوري روم به امپراتوري ايران پناه مي بردند تا در دانشگاه بسيار معروف جندي شاپور به تحصيل بپردازند. بر خلاف امپراتوري روم حتي يك شاهنشاه ايراني خود را خدا و يا خدازاده نخواند. شاهنشاهان ساساني خود را چون پدر مردم مي دانستند. در زمان شاهنشاه شاپور ساساني قدرت نظامي و فرهنگي ايران به چنان پيشرفتي دست يافت كه تا آن روزگار ديده نشده بود، لشكريان روم در هم شكستند و در مرزهاي ايران پيروزي هاي بزرگي نصيب ارتش ايران گرديد. اين ترقي هاي شگفت آور  باعث شد شاهنشاه سخن مشهور خويش را بگويد :

سلاح هايمان مرزها را مي گشايد و دانشمان مغزها را...

"كاخ تيسپون‌‌ ( طاق كسري ) "

آري به راستي چنين بود، ارتش ساساني كه از جوانان بسيار ميهن پرست تشكيل يافته بود، آماده بود تا هر گونه هجوم بيگانه اي را در هم بشكند و به عمليات توسعه طلبانه هم بپردازد، آوازه ي علمي دانشگده ي بزرگ جندي شاپور هم در جهان پيچيده بود. به علاوه دانشمندان بسياري وجود داشتند كه اگر ما امروز نامي از آنها نمي دانيم، تنها و تنها به اين دليل است كه در هجوم وحشيانه ي تازيان بيشتر كتاب هاي ايران نابود شد. در گذشته كتاب به شكل امروز نبود و چاپخانه اي هم وجود نداشت تا به راحتي بتوان يك كتاب را كپي كرد و انتشار داد، كتاب ها همه دستنويس بودند و از كتاب هاي مشهور جز چند نسخه وجود نداشت. اين بود كه با نابودي آن چند نسخه كل كتاب از بين مي رفت. از تازيان وحشي بگذريم ، بعدا از آنها سخن خواهم گفت....

نقشه اي از امپراتوري ساساني:

قلمرو ثابت ( اين نقشه خاك اصلي ساسانيان را نشان مي دهد، ولي در حقيقت ساسانيان به فتوحات بسياري دست يافتند كه بسياري از آنها طولاني مدت بود )

اين نوشتار اشاره ي مختصري به اين حكومت بزرگ بود، در آينده مفصل تر خواهم نوشت.

پاينده ايران....كوبنده كاويان......

بهتر آن ديدم كه كمي از تاريخ دور شوم و كمي در مورد نژاد آريايي بحث كنيم. از ديرباز تاكنون شاهد افتخارات بزرگي از سوي آرياييان بوده ايم، حال چرا بزرگترين افتخارات زمين مربوط به اين نژاد است؟؟ آيا دليل ژنتيكي دارد؟ و يا هوش آنها در برخورد با محيط و انديشه و تكاپوي بيشتر تكامل كامل تر و بي نقص تري را طي كرده است؟؟ ميانگين "ضريب هوشي" چيست و سفسطه هاي انسان گراها در اثبات برابري نژادي چه هستند؟ پيداست كه نژادگرايي بر پايه تكامل استوار است، اين نظريه كه اروپا و باورهاي كليسايي را به شدت تكان داد، با دليل هاي محكم و منطقي افسانه ي آفرينش را به كل باطل ساخت و در نتيجه يكي از دليل هاي مستحكم انسان گراها مبني بر اين كه همه فرزندان يك پدر و مادر بوده ايم و از اين رو برابر مي باشيم زير سوال رفت و بي اعتبار گشت. از اين رو ، روي به دليل هاي بسيار مضحكي آوردند كه در مقاله ي بعدي به آنها خواهيم پرداخت.

نخست نگاهي به نژاد ايراني بياندازيم، بسياري به اشتباه چنين مي پندارند كه نژاد ايراني در گذشته هاي دور و پيش از حمله ي اعراب داراي موي طلايي و چشمان آبي بوده است. اين ها مي گويند كه حمله هاي اعراب و مغول باعث دگرگوني نژاد ايراني گشته است. ولي آيا همينطور است؟؟ اگر چنين باشد، چرا مورخان ارمني و يا ساير مورخان كه چهره ي پادشاهان ساساني را توصيف كرده اند، آنها را با چشم و موي سياه به ما نمايانده اند؟؟ نتيجه اين است كه نه هجوم تازيان توانسته باعث اختلاط نژادي ايرانيان شود و نه هجوم مغولان.

به درستي آشكار نيست كه نژاد آريايي نخست در كجا مي زيست، ولي ترديد نمي توان كرد كه جايگاهشان در شمال بوده، نه در جنوب. حال عده اي به ايران آمدند و عده اي به مناطق اسكانديناوي و اروپاي مركزي كوچيدند. حال عده اي مي گويند اگر ما هم نژاد ژرمن ها هستيم، چرا در ميان آنها (نورديك ها) موي بلوند دارند و معمولا چشم هايشان روشن است، در حالي كه اكثريت ايراني ها را مردم مومشكي و تيره چشم تشكيل مي دهد؟

در پاسخ:

۱- رنگ مو، پوست و چشم هر سه عواملي هستند كه بسيار زودتر از فرم صورت و چشم ها و جمجمه تحت تاثير شرايط محيطي قرار مي گيرند  و دگرگون مي شوند. طبيعي است كه ايرانيان در برخود را محيط در چند هزاره صاحب رنگ مو و چشم تيره شوند و هم نژادان اروپايي آنها در اسكانديناوي داراي موي بلوند، چشمان روشن و پوست بسيار سفيد گردند.

شخصي در مقابل اين دليل، پاسخ داد اگر چنين بود مردم مازندران كه در محيطي بسيار مرطوب و پرپاران زندگي مي كنند بايد چون "نورديك ها" بودند، در پاسخ به كساني كه از اين دليل ها مي آورند، بايد بگويم كه آب و هواي اسكانديناوي بسيار سرد بود و آن جا منطقه اي بود بسيار پر برف كه آفتاب بسيار مايل به آنجا مي تابيد، پس تنها رطوبت و باران كافي نيست.

۲- يك سري خصوصيات اصلي و همينطور ژن ها هستند كه در اين دو گروه مشترك مي باشند، شكل جمجمه ي نژاد ايرانيك و نژاد نورديك بسيار شبيه به هم هست و هوش هر دو بسيار بالا و فعال مي باشد، خصوصيات جسمي اين دو نژاد :

- هر دو پوست سفيد دارند، كودكان ايراني اكثرا سفيد هستند، ولي در معرض تابش آفتاب تند ايران قرار مي گيرند و پوستشان كمي سبزه ( و نه سياه !‌ )‌ مي شود.

- معمولا بيني كشيده دارند.

- استخوان بندي محكم و نسبتا درشت و شانه هاي پهن.

- صداي رسا و محكم و چانه و آرواره ي قوي. قابل توجه دوستان باشد كه يكي از دلايل خشن بودن و محكم بودن زبان هاي آريايي چون ( زبان آلماني، زبان پارسي اصيل، كوردي ) همين مي باشد.

 (( اگر دقت كنيد صداهايي كه در زبان تازي به كار مي رود، مخلوق حنجره ي تكامل نيافته ي تازيان است و از اين روي بيشتر به غرش حيوانات شبيه است تا آواي آدميان !!))

- قدرت انديشه و هوش بالاي هر دو.

يك نورديك اصيل ( وايكينگ ): (( آب و هواي سرد و پر برف اسكانديناوي و تابش متمايل آفتاب، موهاي اين نژاد را به صورت بلوند و پوستش را به اين رنگ در آورده است. ))

 علم ژنتيك اثبات كرده كه تمام خاطرات اجداد خود را در حافظه ي پنهان دي ان اي خود نگهداري مي كنيم و اخلاقيات آنها در واقع بر انديشه و كارهاي ما تاثير مي گذارند، به عبارتي يك شخص قاتل و وحشي كه از كشتن و حيوانگري بيمي ندارد و بيشتر مستعد است براي تبديل به يك جاني حرفه اي، در درجه ي اول ريشه در ژنتيك و نژادش دارد و بعد تربيت در محيط اجتماعي. علاوه بر اين تغذيه ي مناسب و همينطور انديشيدن در روند تكامل تاثيري به سزا دارد، يك تازي را در نظر بگيريد كه در بيابان هاي بي آب و علف نه تنها آب كافي به بدنش نمي رسيده، بلكه تغذيه ي مناسبي هم نداشته و بدنش ويتامينها، پروتيين ها و املاح مورد نياز را جذب نمي كرده است. خود اين عوامل مي تواند  يك تكامل ناقص را سبب شود، جدا از اينها يك تازي از فكرش كار نمي كشيده و به اصطلاح آن را آكبند نگاه مي داشته ، تنها استفاده ي يك تازي از مغزش انديشيدن در مرود شكم و زير شكمش بود ،چرا كه او جز به زن ، جنگ و شراب به چيز ديگري نمي انديشيد. اين دو نژاد حتي از يك ريشه نيستند، چگونه مي توان انتظار داشت كه تكاملي بي نقص در مغز تازيان انجام شود؟ مغولان و تركان هم از اين قائده مستثني نيستند.

 روي سخنم با آذري هايي نيست كه به اشتباه ترك خوانده شدند، خود من بسياري را ميشناسم كه مي گويند "ترك" هستيم، بعد كه مي گويم شما آذري هستيد مي گويند بله آذري هستيم ولي زبانمان تركيست ! بنابراين اينها نه از نظر نژادي ترك هستند و نه كوچكترين نسبتي با آنها دارند. 

يك فرضيه ي بسيار غلط ديگر اين است كه گفته مي شود در ميان ايرانيان تنها زرتشتيان نژاد دست نخورده و خالص باقي مانده اند. اين فرضيه به دو دليل خود به خود رد است :

۱- دين ربطي به نژاد ندارد و در زمان امپراتوري ايرانشهر اول ( ماد و هخامنشي ) و ايرانشهر دوم ( پارت و ساساني ) چه بسيار انيرانيان و غيرآرياييان بودند كه دين زرتشت مي پذيرفتند، پس نمي توان گفت تمام آنها آريايي هستند.

۲- ايرانيان فقط به زور مسلمان شدند، مسلمان شدن دليل بر اين نيست كه آنها حتما خون تازي در رگ هايشان باشد. علاوه بر اين وحشي گري ها و تجاوزهاي تازيان به بعضي زن ها در يك دوره ي موقت بود و آن دوره ي موقت نمي تواند تغييري در يك نژاد ايجاد كند، دليل ديگر اينكه زن هايي كه مورد تجاوز قرار مي گرفتند، برده مي شده و به بازارهاي برده فروشي عربستان ( از جمله مدينه ) فرستاده مي شدند. اين بود كه آن وحشي گري ها سبب آشفتگي نژادي در ايران نشده.

اكنون اگر به چهره ي يك تازي و به چهره ي يك ايراني بنگريد، خيلي راحت مي توانيد تفاوت اين دو نژاد را در يابيد، اگر نژاد ايران تازي شده بود، انسان تفاوتي را ميان آنها حس نمي كرد. در علم نژاد شناسي نژادي هست به نام Irano-Nordoid  كه دو نژاد ايراني و نورديك است.علت اين كه تنها اين دو نژاد در ميان كل هندو اروپاييان كنار هم نام برده شده اند، همان خصوصياتيست كه بالاتر اشاره كردم، و همينطور يكسان بودن شكل جمجمه ي آنها.

به راستي جاي شرم دارد كه برخي هم ميهنان روي به ياوه سرايي آورده اند و در تلاشند بگويند كه ايرانيان كنوني آريايي خالص نيستند. نورديك هاي كنوني هم  ايرانيان كنوني را نژاد مختلط مي دانند و معتقدند كه ايرانيان نخست همچون آنها بلوند بوده اند. ولي حقيقت طوري ديگر است. شما اگر در كتيبه ي بيستون به نقش داريوش بزرگ بنگريد، خيلي راحت خواهيد فهميد كه يك ايراني است. مهم تر از همه توصيفات مورخان كشورهاي مختلف در وصف چهره ي شاهنشاهان ايراني است و جايي نديدم كه يك مورخ خارجي يكي از شاهنشاهان ايران باستان را با موي روشن معرفي كند. حتي يك فرضيه وجود دارد مبني بر اينكه قوم گوتي كه چند هزاره قبل از ميلاد مسيح در كردستان و مناطق اطرافش مي زيست، از ايران به آلمان رفته. در مقاله ي بعدي دلايلي را كه خود مشاده نموده ام ، در اثبات اين فرضيه خواهم آورد...

جاويد ايران...

-  آدمی تنها مخلوقی است که نمی خواهد همان باشد که هست.  «آلبرکامو»

- وسعت دنیای هرکس به اندازه ی وسعت اندیشه ی اوست.  « نیچه»

- زندگی مانند نقش و نگارهای قالی ایرانی است که زیباست ولی درک معنای آن مشکل است.   «آلدوس هاکلی»

- اگر می خواهی بزرگ شوی از کردار نیک دیگران فراوان یاد کن.   «ارد بزرگ»

- کسی که جنگجو است باید همواره در حال جنگ باشد چون زمان صلح با خودش درگیر   می شود.   «نیچه»

- دوست برادری است که انسان مطابق میل خود انتخاب می کند.   «امیل فاگو»

- خیال هایت را کنار بگذار و نیتت را خالص کن، آن وقت حقیقت در دلت می تابد.  «ملاصدرا»

- از قضاوت کردن دست بکش تا آرامش را تجربه کنی.   «ارد بزرگ»

- آن که انتقام می گیرد یک روز خوشحال است و آن که می بخشد یک عمر.   «حضرت علی»

- اگر روزگاری شاُن و مقامت پایین آمد نا امید نشو زیرا آفتاب هر روز هنگام غروب پایین می رود تا بامداد روز دیگر بالا بیاید.   «افلاطون»

- اگر از انسان امید و خواب گرفته شود بدبخت ترین موجود روی زمین می شود.  «کانت»

- چه باید کرد ای انسان ها؟ باید رنج بریم، لب فرو بندیم، ستایش کنیم، امیدوار باشیم و بمیریم.   «پاسگال»

- مایوس نباش زیرا ممکن است آخرین کلیدی که در جیب داری قفل را بگشاید.   «؟»

- من تمام توفیق های خود را مرهون امیدهایی هستم که در دوران نوجوانی در قلب خود پرورش دادم.   «ناپلئون»

- خداوند وقتی می خواهد کسی را فاسد کند او را به همه ی آرزوهایش می رساند.   «اسکاروایلد»

را در ادامه مطلب ببینید .

بعد از کپی کردن میتوانید حروف میخی را با کیفیت

بهتر ببینید

در اواسط هزاره ی دوم پیش از میلاد اقوامی ازآسیای مرکزی که خود را آریایی می نامیدند
به خاطر یخبندانهای فصلی و کمبود غذا از شمال فلات ایران و از دو سوی دریای خزر وارد
سرزمینی شدند که بعد ها ایران نام گرفت. گروهی از این اقوام به نام پارت ها در مناطق
شمال شرقی ایران ساکن شدند و گروه دیگری که ماد وپارس نامیده می شدند به سوی
سرزمین های جنوبی حرکت کردند و در نهایت مادها در نزدیکی همدان و پارس ها در استان
فارس امروزی مستقر شدند.
پس از حمله ی آشور بانیپال به سرزمین عیلام رهبران حکومت های کوچک که در شمال
و غرب ایران زندگی میکردند از بیم حمله ی دوبارهی آشوری ها با یکدیگر متحد شدند و
زیر فرمان حاکم مادی به نام دیااکو در آمدند.
دیااکو و جانشینانش شهر هگمتانه(همدان امروزی) را به عنوان پایتخت دولت خود انتخاب
کردند.
با مرگ آشوربانیپال در سال ۶۱۳ پیش از میلاد سومین پادشاه سلسله ی ماد به نام
هوخشتره با پادشاه سرزمین بابل پیمان اتحاد امضا کرد و برای تحکیم آن دخترش آمیتیس
را به عقد بخت النصر پسر پادشاه بابل در آورد. (بخت النصر که پس از مرگ پدرش بر تخت
سلطنت نشست دستور داد برای جلب رضایت همسر ایرانیش آمیتیس کاخ و باغ معلق
بزرگی در وسط شهر بابل بسازند. این باغ چنان بزرگ و زیبا بود که همان زمان یکی از
عجایب هفتگانه ی جهان لقب گرفت. ) 
  


یک سال بعد ماد ها و بابلی ها به فرمان هوخشتره به قلب امپراطوری آشور حمله کردند
و با ویران ساختن شهر نینوا به قدرت نمایی آشوریان پایان دادند.
با سقوط امپراطوری آشور سرزمین های شمالی بین النهرین به دست مادها افتاد و به
این ترتیب آریایی ها توانستند برای نخستین بار در سرزمین خود یک حکومت پادشاهی
تاسیس کنند. اما این سلسه با مرگ هوخشتره وروی کار آمدن جانشین بی لیاقت او
یعنی آستیاک چندان دوام نیافت.
سقوط پادشاهی مادها در زمان پادشاه ظالم یعنی آستیاک و توسط نوه ی او کوروش
می باشد.