با پايان گرفتن جنگ جهاني اول ( 1918ـ 1914ميلادي) بريتانيا عثماني ها كه از زمان سلطان سليمان قانوني  در منطقه بين النهرين حكمفرمايي مي كردند را بيرون رانده و اين منطقه را به مستعمرات خود منضم كرد.

نيروهاي بريتانيايي در 11 مارس سال 1917ميلادي با دشواري زيادي بغداد را فتح كردند و درروز 25 آوريل سال 1920ميلادي پس از فروپاشي امپراتوري عثماني ، جامعه ملل (سلف سازمان ملل متحد) با صدور قطعنامه اي قيمومت منطقه بين النهرين را به بريتانيا واگذار كرد.

بريتانيا با ايجاد كشورعراق ، امير فيصل بن حسين را به پادشاهي عراق منصوب كرد. اين شاهزاده هاشمي كه قبلا خاندانش حكومت مكه و حجاز را در دست داشتند ، در حقيقت چندان علاقه به اين كشور كه تصادفا تاسيس شده بود ، نداشت.

او مردم عراق را يك جمع متفرق از اقوام گوناگون مي دانست كه به اجبار در عراق در كنار يكديگر مجبور به همزيستي شده اند.
 
عراق داراي ذخاير غني نفتي بود، ذخاير نفتي اين كشور توسط شركت« عراق پتروليوم» استخراج مي شد و سهمي نيز به پادشاه عراق از اين درآمد مي رسيد.

پس از دادن تضمين هاي كافي به بريتانيا ، عراق توانست در سال 1932 ميلادي استقلال يابد. پس از مرگ فيصل اول در سال 1933 ، غازي بن فيصل پسرش جانشين او شد كه وي نيز به نوبه خود در سال 1939 درگذشت و پسر 3 ساله اش فيصل دوم به تخت سلطنت نشست.

با آغاز جنگ جهاني دوم ، بريتانيا درگير جنگ با آلمان نازي شد، در اين ميان رشيد عالي گيلاني در روز 3 آوريل سال 1941ميلادي قيام كرد و نايب السلطنه عراق عبدالله را بركنار نمود.

وينستون چرچيل نخست وزير وقت بريتانيا كه از اين اقدام به خشم آمده بود ژنرال ويول را مامور سركوب قيام رشيد عالي گيلاني كرد.

ژنرال ويول نيز با نيروهاي خود از فلسطين به سوي عراق به سرعت حركت كرد، يك لشكر ديگر از نيروهاي بريتانيايي نيز هم‌زمان از بصره حمله خود به سوي بغداد را آغاز كردند.

رشيد عالي گيلاني كه قواي كافي در اختيار نداشت ، نتوانست در مقابل حمله گازانبري انگليسي ها مقاومت كند و به ايران پناهنده شد.

به اين ترتيب در روز اول ژوئن سال 1941 ميلادي نيروهاي بريتانيايي دوباره به بغداد بازگشتند و حكومت سلطنتي دوباره در اين كشور مستقر شد.