يك قرن قبل از صدور اين فرمان، تاجران اروپايي توانسته بودند به ژاپن رخنه كنند. اين امپراتوري افسانه اي دوردست جهان را ماركوپولو سيپانگو ناميده بود و كريستف كلمب آرزو داشت با كشتي هايش به سواحل آن برسد.

ابتدا تاجران پرتغالي و در پي آنها هلندي ها وارد مجمع الجزاير ژاپن شدند. با ورود آنها فنون غربي و عقايد رنسانس نيز وارد ژاپن شد.

ژاپني ها كه تحت يك رژيم فئودالي مشابه قرون وسطي اروپا زندگي مي كردند به سرعت اين فنون و عقايد جديد را جذب كردند. بسياري از آنها تحت تاثير تبليغات يك مبلغ مسيحي بنام سن فرانسوا زاويه و ژزوييت ها تغيير مذهب داده و كاتوليك شدند.

در اوايل قرن دوازدهم ميلادي ، فئودال هاي كم و بيش مستقل مجمع الجزاير ژاپن ناگزير گرديدند مطيع فرامين توكوگاوا لياسو فئودال و جنگ سالار قدرتمند آن دوره كشور ژاپن شوند.

او لقب شوگون را براي خود برگزيد كه به مفهوم( سالارجنگ ـ  جنگ سالاربزرگ) عليه بربرها بود و علاوه بر اين وظايفي مشابه وزير دربار امپراتور را نيز به عهده گرفت.

از آن پس ، امپراتور ژاپن فقط داراي يك قدرت نمادين و يك نقش معنوي شد و قدرت اصلي در دست شوگون ها بود، تا اين كه نوبت به توكوگاوا لميتسو رسيد كه قدرت را به عنوان شوگون در دست  بگيرد.

او كه بيم داشت اروپايي ها به طور مسلحانه وارد ژاپن شوند يا اين كه مردم را به شورش هاي محلي تحريك كنند و قدرتش به خطر بيافتد ، تصميم گرفت با اجراي مقررات بسيار سختي درهاي كشور را به روي خارجيان ببندد.

هنگامي كه شوگون توكوگاوا لميتسو تصميم گرفت ورود و خروج به ژاپن را ممنوع كند ، كاتوليك ها ايالت ناكازاكي دست به شورش زدند. شوگون موفق شد به كمك هلندي ها اين شورش را به شكل بي رحمانه اي سركوب كند. وي سپس تمام خارجي ها را از ژاپن اخراج كرد و فقط به چند نفر هلندي اجازه داد در بنادر ژاپن باقي بمانند.

به اين ترتيب در روز 22 ژوئن سال 1636 ميلادي به دستور شوگون توكوگاوا لميتسو  كشور ژاپن در دنيا را براي مدت بيش از دو قرن به روي خود بست. قدرت شگون ها تا سال 1867 ميلادي ادامه داشت تا اين كه در اين سال امپراتور ميجي از ضعف شوگون وقت استفاده كرد و براي هميشه آنها را از صحنه تاريخ ژاپن بيرون راند و ژاپن بار ديگر در دنيا را به روي خود گشود.