ایران باستان

لرد الگين اسکاتلندي پارتنون را غارت كرد

sialk — Fri, 25 Dec 2009 09:54:10 GMT

208 سال پيش در روز 26 دسامبر سال 1801 ميلادي غارت آثار باستاني پارتنون شهر آتن توسط لرد الگين اسکاتلندي آغاز شد. اين مهمترين غارت و تخريب يک عمارت باستاني در زمان صلح بود.

توماس بروس ژنرال و ديپلمات 35 ساله اسکاتلندي ، هفتمين کنت الگين به عنوان سفير بريتانيا در باب عالي ، دربار امپراتوري عثماني منصوب شده بود.

در آن زمان روابط سلطان سليم دوم سلطان عثماني با کشور بريتانيا بسيار حسنه بود و او هيچ امتيازي را از بريتانيايي ها دريغ نمي کرد.

لرد الگين که به ارزش آثار باستاني يونان واقف بود توانست از سلطان سليم دوم مجوز پياده کردن مجسمه ها، ستون ها، کتيبه ها و حجاري هاي معبد پارتنون مشهورترين معبد آکروپليس شهر آتن را به دست بياورد. يونان و سرزمين هاي بالکان در آن زمان جزو خاک امپراتوري عثماني بود.

لرد الگين علي رغم مخالفت مقامات محلي آتن بي رحمانه غارت پارتنون را آغاز کرد. نخستين کشتي بريتانيايي به زودي با محموله ارزشمندي از آثار باستاني معبد پارتنون بندر پيره را به سوي لندن ترک کرد.

الگين سالها به غارت پارتنون و ساير بناهاي باستاني آکروپليس ادامه داد و نام خود را به عنوان بزرگترين غارتگر و تخريب کننده آثار باستاني در زمان صلح ثبت کرد.

به اين ترتيب ، در روز 26 دسامبر 1801 ميلادي غارت آثار باستاني معبد پارتنون شهر آتن توسط لرد الگين اسکاتلندي سفير بريتانيا در باب عالي, دربار امپراتوري عثماني ، آغاز شد.

الگين با غارت آثار باستاني معبد پارتنون و ديگر بناهاي باستاني آکروپليس آتن نام خود را به عنوان بزرگترين غارتگر دوران صلح در تاريخ ثبت کرد.

عجيب نيست که در سال 1860 ميلادي نوه لرد الگين هنگام حمله نيروهاي بريتانيايي به پکن به تاسي از خلق و خوي پدر بزرگش که به او به ارث رسيده بود دستور غارت کاخ تابستاني باشکوه امپراتوران چين در پکن را صادر کرد و پس از غارت اين کاخ را به آتش کشيد.

کانال سوئز افتتاح شد

sialk — Fri, 25 Dec 2009 09:51:06 GMT

14۰ سال پيش در روز 17 نوامبر سال 1869 ميلادي کانال سوئز با حضور اوژني امپراتريس فرانسه ، همسر ناپلئون سوم و فرانسوا ژوزف امپراتور اتريش - مجارستان افتتاح شد.جيوزپه وردي ، آهنگساز مشهور ايتاليايي براي بزرگداشت اين واقعه اپراي آيدا را با اقتباس از يک اثر آگوست ماريت، مصرشناس فرانسوي خلق کرد و 2 سال بعد در روز 23 دسامبر سال 1871 ميلادي اين شاهکار هنري را در تئاتر قاهره روي صحنه برد.

6 قرن قبل از ميلاد ، فرعون نخائو دوم از سلسله بيست وششم فراعنه مصر به فکر اتصال درياي سرخ به درياي مديترانه با احداث يک کانال مصنوعي افتاد.

داريوش اول پادشاه هخامنشي ايران پس از فتح مصر دستور احداث ترعه اي را داد که درياي سرخ را به درياي مديترانه متصل مي کرد.اما با گذشت قرن ها ، اين آبراه به دليل عدم نگهداري و لايروبي از بين رفت.

در سال 1833 ميلادي ، پروسپر آنفانتن تصميم مي گيرد کار افرادي که طرح احداث ترعه اي ميان درياي مديترانه و درياي سرخ را بررسي کرده بودند ، دنبال کند.

محمدعلي خديو مصر که به نام سلطان عثماني مصر را اداره مي کرد ، طرح آنفانتن را رد کرد تا اينکه ، فردينان دولسپس ، ديپلمات جوان فرانسوي به مصر اعزام مي شود.

اين نايب کنسول 27 ساله فرانسه در اسکندريه به محمد سعيد پسر محبوب خديو مصر درس سوارکاري مي داد.او در اسکندريه با آنفانتن آشنا شد و از طرح او براي احداث ترعه آگاه گرديد.

چند سال بعد ، محمد سعيد، شاگرد سوارکاري دولسپس، خديو مصر مي شود.فردينان به راحتي موفق به جلب رضايت خديو مصر براي احداث ترعه مي گردد.

دولسپس با حمايت اوژني امپراتريس فرانسه موفق به جمع آوري منابع مالي لازم براي احداث ترعه مي شود و در روز 25 نوامبر سال 1854 ميلادي قرارداد بهره برداري 99 ساله از اين ترعه را از خديو مصر کسب مي کند.

فرديناند دولسپس در 19 مه سال 1855 ميلادي کمپاني سوئز را تاسيس کرد و عمليات احداث کانال آغاز شد.

سرانجام ، پس از چند سال کار طاقت فرسا کانال سوئز به طول 162 کيلومتر ، عرض 54 متر و عمق 8 متر درياي مديترانه را به درياي سرخ مرتبط مي کند. با احداث کانال شهرهاي جديدي در بيابان متولد شدند: پورت سعيد در دهانه کانال در ساحل مديترانه ، شهر سوئز در دهانه کانال در ساحل درياي سرخ و شهر اسماعيليه در حد فاصل اين دو شهر.

احداث کانال سوئز موجب شد مسير دريايي لندن به بمبئي 8 هزار کيلومتر کاهش يابد زيرا ديگر نيازي به دور زدن قاره آفريقا نبود.بريتانيا که مي خواست اين مسير حياتي را تحت کنترل خود داشته باشد ، مصر که تا آن زمان قلمروي عثماني محسوب مي شد را تحت قيمومت خود درمي آورد.

به اين ترتيب ، در روز 17 نوامبر سال 1869 ميلادي کانال سوئز با حضور امپراتريس اوژني همسر ناپلئون سوم امپراتور فرانسه و فرانسوا ژوزف امپراتور اتريش افتتاح شد.

بريتانيا به زودي کنترل نظامي و مالي کانال سوئز ، اين مسير دريايي حياتي را به دست مي گيرد و مصر که يک سرزمين امپراتوري عثماني محسوب مي شد را تحت قيمومت خود قرار مي دهد.

تا اينکه پس از سرنگوني ملک فاروق پادشاه مصر و به قدرت رسيدن افسران جوان ، جمال عبدالناصر در سال 1956 ميلادي کانال سوئز را ملي اعلام مي کند.

پادشاه انگلستان به فرانسه فرار كرد

sialk — Fri, 25 Dec 2009 09:44:20 GMT

321 سال پيش در روز 22 دسامبر سال 1688 ميلادي ، جيمز دوم ، پادشاه انگلستان از لندن رانده شد و به فرانسه به دربار لويي چهاردهم فرار کرد.

اين انقلاب بدون خونريزي به اختلافات مذهبي در انگلستان خاتمه داد و موجب برقراري سلطنت مشروطه در اين کشور گرديد.

پادشاه نقشي نمادين يافت و قدرت اصلي در اختيار مجلس قرار گرفت.جيمز دوم 3 سال قبل از اين تاريخ جانشين برادرش چارلز دوم شده بود.

پدر آنها چارلز اول ، پادشاه مستبد و لجوج در جريان انقلاب اول انگلستان در سال 1649 ميلادي گردن زده شده بود.

اما پس از چند سال جنگ و خونريزي داخلي بار ديگر در روز 29 مه سال 1660 ميلادي رژيم سلطنتي در انگلستان برقرار گرديد و چارلز دوم بر تخت سلطنت نشست.

چارلز دوم پادشاهي انعطاف پذير بود و توانست با سياست و تدبير اختلافات مذهبي در انگلستان را آرام کند و در کشور ميان گروه هاي مخالف مذهبي تعادل برقرار سازد.

پس از مرگ او ، جيمز دوم برادرش در سال 1685 ميلادي پادشاه انگلستان شد.جيمز دوم از خصوصيت انعطاف پذير برادرش و سياست او بهره نبرده بود.

جيمز دوم از همان ابتدا تلاش کرد مذهب کاتوليک را بر اتباعش که اکثريت آنها پروتستان بودند ، تحميل نمايد و تصميم داشت از اقدام لويي چهاردهم، پادشاه فرانسه در سرکوب پروتستان ها تقليد نمايد.

جيمز دوم از ازدواج اولش صاحب 2 دختر به نام هاي ماري و آن بود.

او براي داشتن يک وليعهد بار ديگر ازدواج مي کند و با تولد يک پسر در سال 1688 ميلادي ، مردم انگلستان از تحکيم شدن سلطنت سلسله کاتوليک مذهب استوارت بيمناک مي شوند.

بنابراين از ويليام سوم حاکم هلند دعوت مي کنند تا بر تخت سلطنت انگلستان بنشيند ، ويليام سوم نوه چارلز اول و شوهر ماري دختر بزرگتر جيمز دوم بود.

با ورود ويليام سوم به خاک انگلستان ، جيمز دوم تصميم مي گيرد بدون مقاومت فرار کند.با فرار او انگلستان از يک جنگ داخلي ديگر نجات مي يابد.

ويليام و ماري پروتستان هاي معتقدي بودند و در عين حال دشمن لويي چهاردهم، پادشاه فرانسه محسوب مي شدند.بنابراين تمام خصوصياتي که مورد علاقه انگليسي ها بود را دارا بودند.

به اين ترتيب ، در روز 22 دسامبر سال 1688 ميلادي جيمز دوم ، پادشاه انگلستان از لندن فرار کرده و به دربار لويي چهاردهم پادشاه فرانسه پناه مي برد.

با فرار او انگلستان از يک جنگ داخلي جديد نجات مي يابد.

اختلافات مذهبي در اين کشور پايان مي گيرند و رژيم سلطنتي بر پايه نظام پارلماني برقرار مي گردد.

چائوشسکو و همسرش تيرباران شدند

sialk — Fri, 25 Dec 2009 09:40:56 GMT

20 سال پيش در روز 25 دسامبر سال 1989 ميلادي نيکلاي چائوشسکو ، رئيس جمهور روماني و النا ، همسرش پس از يک محاکمه کوتاه با حضور خيل جمعيت در روز جشن کريسمس تيرباران شدند.

گويي بايد اين ماجرا در خون خاتمه مي يافت.مردم روماني پس از اينکه 2 دهه را در ترس و وحشت رژيم ديکتاتوري کمونيستي چائوشسکو سپري کردند ، باور کرده بودند که براي خاتمه دادن به اين کابوس بايد بدن هاي نيکلاي و النا با گلوله سوراخ سوراخ شوند.

از جريان محاکمه و تيرباران فيلم برداري شد و فيلم آن در شب 26 دسامبر از تلويزيون دولتي روماني چندين بار پخش شد.

در اين هنگام بود که طرفداران چائوشسکو به ويژه افراد پليس امنيتي مخوف رژيمش دريافتند که همه چيز پايان يافته واکنون زمان فرار يا تقاص فرا رسيده است.

اما چرا تقدير چائوشسکو برخلاف ساير رهبران کشورهاي کمونيستي بود؟ آيا او در پايان سال 1989 ميلادي واقعيت فروپاشي ديوار برلين ، سقوط رژيم هاي کمونيستي در لهستان و چکسلواکي و ساير کشورهاي اروپاي شرقي را دريافته بود؟.

خير ، او بار ديگر در 24 نوامبر همان سال پيروزمندانه به دبيرکلي حزب کمونيست انتخاب شده بود و اين «نابغه کارپات» ، «دانوب انديشه» هرگز فکر نمي کرد ، در پايان راه است. خير ، ملتش او را دوست دارند ، زيرا ملت يعني شخص نيکلاي چائوشسکو.

چائوشسکو در جريان 24 سال حکومت مطلقه خود انواع مشقات را به مردم روماني تحميل کرد.

او در روز 16 دسامبر صداي جرقه اي که در شهر تيميسوارا زده شد را نشنيد.

هنگامي که ملتش در اعتراض به دستگيري کشيش لازلو توئکس مدافع اقليت مجار ترانسيلوانيا در اين شهر دست به تظاهرات زدند.

چائوشسکو به ارتش دستور داد تظاهرات مردم را سرکوب کند. صدها نفر از مردم کشته شدند.

چائوشسکو در تلويزيون از ارتش براي سرکوب تظاهرات تقدير کرد.

اما در فرداي آن روز هنگامي که در بالکن کاخ خود در بخارست قدم مي زد فريادهاي «مرگ بر چائوشسکو» را شنيد.

در روز 21 دسامبر يک تظاهرات عظيم کارگري عليه رژيم ديکتاتوري کمونيستي چائوشسکو در مقابل مقر حزب کمونيست در شهر بخارست برپا شد.

ارتش آتش گشود.بخارست به پا خواست. علي رغم سرکوب شديد انقلاب مردمي در مقابل موج انقلاب ديگر کاري ازدست نيروهاي امنيتي روماني برنمي آمد.

در روز 22 دسامبر وزير دفاع رژيم کمونيستي روماني خودکشي کرد. « نابغه کاپات » خيلي دير متوجه واقعيت شد و در تلاشي مذبوحانه شتابان با همسرش بخارست را ترک کرد تا از کشور به اتفاق فرار کنند.

نيکلاي چائوشسکو و همسرش النا در جاده فرودگاه پيتستي توسط نيروهاي انقلابي دستگير شدند.

پيکره اصلي ارتش به انقلاب پيوست و 3 روز بعد در يک پادگان نظامي پايان سرنوشت چائوشسکو رقم خورد.

به اين ترتيب ، در روز 25 دسامبر سال 1989 ميلادي ، در روز جشن کريسمس ، نيکلاي چائوشسکو و النا همسرش پس از يک محاکمه کوتاه در حضور مردم تيرباران شدند.

براساس ، آمار رسمي در جريان انقلاب مردمي روماني که ظرف يک هفته رژيم ديکتاتوري چائوشسکو را سرنگون کرد 1104 نفر از مردم توسط نيروهاي امنيتي و ارتش روماني به قتل رسيدند.

مردم پس از 20 سال تحمل رنج و مشقت و زندگي مملو از هراس انتقام خود را گرفتند.

اما اگر چائوشسکو زودتر متوجه تغيير زمانه شده بود و واقعيت پيرامون خود را درک کرده بود ، شايد پايان کار او با خون ختم نمي شد.

وحدت‌دوباره ‌آلمان باسقوط ديوار برلين

sialk — Fri, 25 Dec 2009 09:34:18 GMT

20 سال پيش ، شب 9 نوامبر و نخستين ساعات بامداد 10 نوامبر سال 1989ميلادي يک شب فراموش نشدني بود.شبي که خاطره آن را همه شاهدان همواره به ياد خواهند داشت. در آن شب سراسر جهان از طريق تلويزيون ها شاهد جوانان آلمان شرقي و آلمان غربي بود که ديوار برلين «ديوار شرم» که از 13 اوت سال 1961ميلادي برلين را به 2 بخش تقسيم کرده بود ، ويران مي کردند.

اين اقدام جوانان ، رهبران 2 آلمان که انتظار نداشتند تحولات چنين سير شتاباني را بيابند ، غافلگير کرد.

مجارها تحت تاثير سياست «گلاسنوست» که از سال 1986 ميلادي توسط ميخائيل گورباچف ،رهبر شوروي آغاز شده بود در روز 2 مه سال 1989 ميلادي اعلام کرده بودند قصد بازگشايي مرز خود با اتريش را دارند.

از همان هنگام صدها نفر از اتباع آلمان شرقي به اميد اينکه بتوانند به غرب بروند عازم مجارستان شدند. در ماه سپتامبر تعداد آنها به هزاران نفر رسيد.

در جمهوري دموکراتيک آلمان «آلمان شرقي» ابتدا در شهر لايپزيک و سپس در ساير شهرهاي اين کشور کمونيستي ، مخالفان کمونيسم پس از ده ها سال ، سکوت اجباري را کنار گذاشته و به تظاهرات آشکار عليه رژيم کمونيستي دست زدند.

پايه هاي قدرت رژيم کمونيستي آلمان شرقي به لرزه درآمد.اريش هونکر ، رهبر آلمان شرقي قدرت را به اگون کرنتس واگذار کرد اما ديگر هيچ چيز نمي توانست مانع تحول تاريخ شود.

در روز 7 نوامبر ، تظاهرات يک ميليون نفر در شهر برلين شرقي موجب استعفاي دستجمعي دولت کمونيستي آلمان شرقي شد.

در شب 9 نوامبر ، هزاران نفر از مردم برلين شرقي در کنار ديوار تجمع کرده و يک به يک پست هاي مرزي را گشودند.

گاردهاي مرزي مخوف آلمان شرقي که در دوره اي نزديک به 30 سال 239 نفر که تلاش مي کردند از ديوار عبور کنند را به قتل رسانده بودند ، اين بار دست به سلاح هايشان نزدند.آنها درک کرده بودند که زمان قدرتشان به سر آمده است.

سقوط ديوار برلين با 3 متر و 60 سانتيمتر ارتفاع ، 160 کيلومتر طول و 300 برج نگهباني مسلح به مسلسل هاي سنگين به 50 سال جدايي ميان 2 بخش آلمان خاتمه داد.

سرانجام ، جمهوري فدرال آلمان تحت نفوذ غرب و جمهوري دموکراتيک آلمان تحت تسلط شوروي دوباره به يکديگر پيوسته و کشور و ملت آلمان بار ديگر متحد شد.

به اين ترتيب ، در شب 9 نوامبر و نخستين ساعات بامداد 10 نوامبر سال 1989 ميلادي جوانان برلين شرقي و برلين غربي در اقدامي خودجوش ديوار برلين «ديوار شرم» را سرنگون کردند.

هزاران خانواده که از سال 1949 ميلادي در دو بخش آلمان دور از يکديگر زندگي مي کردند و به ويژه پس از سال 1961 ميلادي کاملا از يکديگر جدا شده بودند ، دوباره يکديگر را بازيافتند.

سقوط ديوار برلين موجب شد تا شب 9 نوامبر به يک شب فراموش نشدني تاريخ تبديل شود.

با سقوط «ديوار شرم» بارديگر کشور و ملت آلمان وحدت خود را بازيافت.اين جبر تاريخ بود و هيچ چيز نمي توانست مانع آن شود.

آبراهام لينكلن كشته شد

sialk — Sun, 20 Dec 2009 16:19:58 GMT

144سال پيش در شب 14 آوريل سال 1865 ميلادي و درست پنج روز پس از پايان جنگهاي انفصال آمريكا، آبراهام لينكلن رئيس جمهوري ايالات متحده در لژ تئاتر فورد در شهر واشنگتن هدف گلوله قرار گرفت و ساعاتي بعد جان سپرد.

قاتل به نام جان ويلكس بوث از فاصله بسيار نزديك و از پشت سر فقط يك گلوله به جمجمه لينكلن شليك كرد.

او پس از تيراندازي به سوي آبراهام لينكلن كه در كنار همسرش نشسته و نمايش را تماشا مي كرد، فرياد زد: جنوب انتقامش را گرفت.

جان ويلكس بوث يك بازيگر 26 ساله تئاتر و از هواداران كنفدراسيون جنوب آمريكا بود كه در جنگ هاي انفصال از ايالت هاي شمال و در واقع نيروهاي دولت مركزي شكست خورده بود.

قاتل لينكلن موفق شد از پنجره فرار كند و با اسبي كه همدستش از قبل زير پنجره آماده كرده بود از محل دور شود.
دولت آمريكا براي دستگيري بوث مبلغ هنگفت 100 هزار دلار را به عنوان جايزه تعيين كرد.

بوث كه به ناحيه پورت رويال ايالت ويرجينيا فرار كرده بود كمتر از دو هفته بعد از قتل لينكلن در درگيري با سواره نظام ارتش دولتي كه در تعقيب او بود، كشته شد و همدستش دستگير گرديد.

پس از كشته شدن آبراهام لينكلن كه دومين دوره رياست جمهوري خودرا آغاز كرده بود، معاون رياست جمهوري آندرو جانسون جانشين او شد.

به اين ترتيب در شب 14 آوريل سال 1865 ميلادي آبراهام لينكلن ، رئيس جمهور ايالات متحده در حالي كه همراه همسرش در لژ تئاتر فورد شهر واشنگتن يك نمايش را تماشا مي كرد، هدف گلوله يكي از طرفداران كنفدراسيون جنوب قرار گرفت و ساعاتي بعد جان سپرد.

آبراهام لينكلن در دوره نخست رياست جمهوري اش فرمان لغو بردگي كه در ايالت هاي جنوبي رايج بود را صادر كرد و اين مساله موجب آغاز جنگ هاي 4 ساله انفصال آمريكا شد. اين جنگ داخلي سرانجام با شكست واضمحلال كنفدراسيون جنوب خاتمه يافت.

جنگ هاي انفصال آمريكا آغاز شد

sialk — Sun, 20 Dec 2009 16:19:15 GMT

149 سال پيش در روز 20 دسامبر سال 1860 ميلادي مجلس ويرجينيا به اتفاق آرا جدايي كاروليناي جنوبي را از خاك ايالات متحده تصويب مي كند، اين سرآغاز جنگ هاي انفصال آمريكا بود.

اندكي بعد ده ايالت ديگر جنوب نيز از اين اقدام پيروي كرده و جدايي خود از ايالات متحده را اعلام مي كنند. از اوايل قرن نوزدهم ميلادي ، در ايالات متحده اختلاف ميان شمال صنعتي ، نوگرا و تاجر مسلك با جنوب كشاورزي ، سنت گرا و اشرافي بر سر مساله بردگي آغاز مي شود.

جنوبي ها براي انجام كارهاي توان فرسا در مزارع پنبه ، تنباكو و نيشكر روي بيگاري بردگان سياهپوست حساب مي كردند.

شمالي ها هم آزادي بردگان را بهانه قرار داده بودند و مي خواستند تحت شعار فريبنده لغو بردگي از نيروي كار ارزان و فراوان بردگان سياهپوست در كارخانه هاي شمال استفاده كنند.

در سال 1860 ميلادي آبراهام لينكلن يك جمهوري خواه و معتقد سرسخت به لغو بردگي با كسب 40 درصد آرا به دليل شكافي كه در حزب دموكرات ايجاد شده بود ، به مقام رياست جمهوري آمريكا انتخاب مي شود.

با به قدرت رسيدن آبراهام لينكلن كاروليناي جنوبي بهانه لازم را براي انفصال مي يابد و همراه 10 ايالت ديگر كنفدراسيون جنوب را تشكيل مي دهد.

لينكلن كه مي خواست وحدت كشور را حفظ كند در نقض اعتقادهاي خود نسبت به لغو بردگي ترديد نمي كند و به ايالات جنوبي پيشنهاد مي دهد تا تحت شرايطي بردگي را حفظ كنند اما جنوبي ها پيشنهاد او را نمي پذيرند.

به اين ترتيب ، در روز 20 دسامبر سال 1860 ميلادي در پي انتخاب آبراهام لينكلن به مقام رياست جمهوري ايالات متحده ، مجلس ويرجينيا به اتفاق آرا انفصال كاروليناي جنوبي را از خاك ايالات متحده تصويب مي كند. ده ايالت ديگر جنوب نيز از اين تصميم پيروي مي كنند.

سرانجام جنگ هاي انفصال آمريكا لغو بردگي و ويراني ايالت هاي جنوبي به دست شمالي ها بود.

پايان حيات اتحاد جماهير شوروي

sialk — Sun, 20 Dec 2009 16:17:07 GMT

18 سال پيش در روز 21 دسامبر سال 1991 ميلادي نمايندگان 11 جمهوري شوروي در شهر آلماآتي در قزاقستان مرگ اتحاد جماهير شوروي را قبل از اين كه 70 ساله شود ، اعلام كردند.اتحاد جماهير شوروي 69 سال پيش از اين تاريخ در روز 30 دسامبر سال 1922 ميلادي متولد شده بود.

با مرگ شوروي ، جامعه كشورهاي مستقل مشترك المنافع جايگزين آن شد. تنها 3 جمهوري بالت «ليتواني ، لتوني و استوني» و جمهوري گرجستان حاضر نشدند به اين جامعه تازه حيات يافته بپيوندند.

با اين حال ، با گذشت چند سال ساير جمهوري ها از جامعه كشورهاي مستقل مشترك المنافع خود را كنار كشيدند تا بتوانند با استقلال كامل به حيات خود ادامه دهند.

ده سال پيش از اين تاريخ ، اتحاد جماهير شوروي هنوز لرزه به پيكر جهان مي انداخت. ارتش سرخ در افغانستان مي جنگيد و لئونيد برژنف آخرين «تزار سرخ» موشك هاي هسته اي اش را به سوي اروپاي غربي نشانه گرفته بود.

در واشنگتن، رونالد ريگان ، رئيس جمهور ايالات متحده يك مسابقه تسليحاتي موسوم به «جنگ ستارگان» برگرفته از نام يك فيلم مشهور را آغاز كرده بود. حكومت شوروي قرباني يك اقتصاد از پاي درآمده، قادر نبود رقيبش را در اين زمينه دنبال كند.

ارتش اين كشور در افغانستان به دام افتاده بود. انتخاب يك پاپ لهستاني در واتيكان موجب بروز بحران سياسي در لهستان شده بود و كارگران لهستاني حكومت كمونيستي ورشو را به چالش خوانده بودند.

شوروي ناگزير مي شود به دليل وجود اين نقاط ضعف امتيازات متوالي به ايالات متحده بدهد.

در روز 13 مارس سال 1985 ميلادي ، پس از مرگ برژنف و 2 جانشينش كه عمري كوتاه به عنوان رهبر شوروي داشتند ، ميخائيل گورباچف 54 ساله رهبر شوروي مي شود.

او تلاش مي كند با مدرنيزه كردن اقتصاد و نهادهاي شوروي از سقوط اين ابرقدرت جهان جلوگيري كند. واژه هاي «پرسترويكا» و «گلاسنوست» در جهان طنين مي افكنند اما ديگر خيلي دير شده است.

فاجعه نيروگاه هسته اي چرنوبيل در روز 26 آوريل سال 1986 ميلادي و ماجراي فرود حيرت آور يك هواپيماي كوچك به خلباني يك جوان آلماني در ميدان سرخ مسكو در روز 28 مه سال 1987ميلادي علي رغم دفاع ضدهوايي رعب آور شوروي نشانه هاي واضحي از زوال امپراتوري سرخ بودند.

موج انقلاب از جمهوري كوچك شوروي ليتواني آغاز مي شود. مجلس اين جمهوري در روز 11 مارس سال 1990 ميلادي به طور يكجانبه استقلال ليتواني از اتحاد جماهير شوروي را اعلام مي كند.

در حالي جهان نفس را در سينه حبس كرده بود، ميخائيل گورباچف در عين حال كه تنش ها را مهار مي كرد به اصلاحات ادامه مي داد.

در ژانويه سال 1991 ميلادي ، ارتش شوروي وارد ليتواني مي شود. نيروهاي شوروي در شهر ويلنيوس پايتخت ليتواني تلاش مي كنند ايستگاه تلويزيون را اشغال كنند اما مردم ليتواني مقاومت مي كنند.

در روز 19 اوت سال 1991 ميلادي ، هنگامي كه گورباچف در سواحل كريمه بود كمونيست هاي محافظه كار با يك كودتا تلاش مي كنند گورباچف را از قدرت ساقط كنند. آنها در اين تلاش توسط بوريس يلتسين رئيس جمهور فدراسيون روسيه بزرگترين جمهوري شوروي شكست مي خورند.

گورباچف ديگر قادر به جلوگيري از روند تحولات نبود و قدرت واقعي به دست بوريس يلتسين مي افتد.

به اين ترتيب ، در روز 21 دسامبر سال 1991 ميلادي نمايندگان 11 جمهوري شوروي در شهر آلماآتي در قزاقستان مرگ اتحاد جماهير شوروي را قبل از اين كه 70 ساله شود، اعلام مي كنند.

پس از مرگ شوروي ، فقط بايد ميراث لنين محو مي شدند كه اين كار در جريان چند ماه بعد انجام مي شود. در شهر لنينگراد، پايتخت سابق تزارهاي روسيه ، مردم در يك همه پرسي خواهان تغيير نام شهر مي شوند.لنينگراد بار ديگر نام اصلي خود «سنت - پترزبورگ» كه ريشه آلماني داشت را بازمي يابد!

اولين مسافران تاريخ هوانوردي جهان

sialk — Thu, 17 Dec 2009 19:49:08 GMT

226 سال پيش در روز 19 سپتامبر سال 1783 ميلادي اتين دو مون گلفيه يك بالون هواي گرم به نام «مارسيال» را در كاخ ورساي در مقابل ديدگان لويي شانزدهم ، پادشاه فرانسه و خيل انبوه درباريان به هوا فرستاد كه يك خروس ، يك اردك و يك گوسفند سرنشينان آن بودند. اين 3 موجود زنده نخستين مسافران هوايي تاريخ جهان محسوب مي شوند.

ايده پر كردن يك بالون با هواي گرم براي غلبه به قانون جاذبه زمين حدود يك سال پيش از اين تاريخ به فكر اتين و برادرش ژوزف دو مون گلفيه ، دو كاغذ ساز شهر آنوناي فرانسه خطور كرده بود.

با گرم كردن هوا داخل بالون منبسط شده و سبكتر از هواي پيراموني مي شود.

ژوزف دو مون گلفيه آزمايش ها را با بالون هاي كوچك آغاز كرد و توانست آنها را تا ارتفاع سقف سالن كارگاه به هوا بفرستد.

در روز 5 مه سال 1783 ، در مقابل مقامات شهر آنوناي فرانسه ، برادران مون گلفيه يك بالون به قطر 11 متر كه از پارچه و كاغذ ساخته شده بود و داخل آن با هواي گرم ناشي از آتش زدن كاه پر شده بود را به هوا فرستادند.

بالون تا ارتفاع 2000 متري بالا رفت و سپس ناگهان سقوط كرد. شهرت بالون برادران مون گلفيه به دربار فرانسه رسيد.

اتين و ژوزف به پاريس و سپس به كاخ ورساي رفتند. اتين در مقابل ديدگان لويي شانزدهم و درباريانش يك بالون را با 3 مسافر شامل يك خروس ، يك اردك و يك گوسفند به هوا فرستاد.

بالون تا ارتفاع 480 متري صعود كرد و 1700 متر دورتر از محل حركت به آرامي در جنگل ووكرسون در كنار ورساي سقوط كرد. اردك و گوسفند از اين پرواز جان سالم به در بردند اما خروس كشته شد.

به اين ترتيب ، در روز 19 سپتامبر سال 1783 ميلادي اتين دو مون گلفيه يك بالون هواي گرم به نام «مارسيال» را در مقابل ديدگان لويي شانزدهم و خيل انبوه درباريان به هوا فرستاد كه يك خروس ، يك اردك و يك گوسفند سرنشينان آن بودند.

اين 3 موجود زنده نخستين مسافران هوايي تاريخ جهان محسوب مي شوند. البته خروس بخت برگشته نيز نخستين مسافر هوايي تاريخ جهان است كه جان خود را در يك سانحه هوايي از دست داد.

سيمون بوليوار درگذشت

sialk — Thu, 17 Dec 2009 19:31:12 GMT

179 سال پيش در روز 17 دسامبر سال 1830 ميلادي سيمون بوليوار ،قهرمان استقلال آمريکاي جنوبي در نزديکي شهر سانتامارتا در کلمبيا به دليل ابتلا به بيماري سل درگذشت.

سيمون بوليوار در روز 24 ژانويه سال 1783 ميلادي در شهر کاراکاس ونزوئلا و در يک خانواده اشرافي متولد شده بود. او در سن 9 سالگي پدرش را از دست داد.

سيمون ابتدا در ونزوئلا و سپس در اروپا تحصيل کرد و پرورش يافت.

او در اروپا توانست دانش هاي ادبي و علمي خود را عميق تر کرده و با آرمان هاي دموکراتيک الهام گرفته از انقلاب فرانسه آشنا شود.

اين آرمان ها زندگي او را تحت تاثير قرار داده و او را به مبارزه براي استقلال قاره آمريکاي جنوبي متقاعد کرد.

سيمون بوليوار در سفر ايتاليا هنگام صعود از کوه مقدس اين جملات را بر زبان آورد: «در مقابل شما سوگند مي خورم ، به خداوند پدرانم سوگند مي خورم ، به پدرانم سوگند مي خورم ، به شرافتم سوگند مي خورم و به ميهنم سوگند مي خورم که هرگز تا قبل از گسستن زنجيرهايي که قدرت حاکمه اسپانيا به ما تحميل کرده به بازوي خود استراحت و به روح خود آرامش نخواهم داد».

از آوريل سال 1810 ميلادي ، کلنل بوليوار به يکي از رهبران عمده جنبش آزادي بخش ونزوئلا تبديل شد.

در روز 6 اوت سال 1813 ميلادي ، سيمون بوليوار از سوي شوراي شهر کاراکاس عنوان «ليبرتادور» (آزادکننده) را يافت.

با اين حال ، در ژوئن سال 1821 ميلادي بود که سيمون بوليوار پس از پيروزي در کارابوبو توانست اسپانيايي ها را از خاک ونزوئلا بيرون براند.

از آن پس ، سيمون بوليوار تلاش خود را معطوف آزاد کردن ساير مستعمرات اسپانيا در قاره آمريکاي جنوبي کرد.جنگ در پس جنگ.

بوليوار موفق شد استقلال کلمبيا ، اکوادور ، پرو و بوليوي را به دست بياورد.

بوليوار قدرتمند از پيروزي هايش جمهوري کلمبيا بزرگ را با ادغام تمام اين کشورها تاسيس کرد و خود رئيس جمهور اين جمهوري پهناور شد.

بوليوار در جريان کنگره پاناما در سال 1826 ميلادي تلاش کرد يک کنفدراسيون از جمهوري هاي اسپانيايي آمريکا را تشکيل دهد.

او آرزوي تاسيس «ايالات متحده آمريکاي جنوبي» را داشت اما در تلاش خود شکست خورد.

سيمون بوليوار که توسط رقبايش از قدرت ساقط مي شود در سن پدرو آلخاندرينو يک مزرعه در نزديکي شهر سانتامارتا در انزوا در مي گذرد.

به اين ترتيب ، در روز 17 دسامبر سال 1830 ميلادي سيمون بوليوار ، قهرمان استقلال آمريکاي جنوبي در نزديکي شهر سانتامارتا در کلمبيا به علت ابتلا به بيماري سل درگذشت.

علي رغم فتوحات و کسب استقلال کشورهاي آمريکاي جنوبي از استعمار اسپانيا ، سيمون بوليوار در انزوا در مي گذرد و يک کشيش فقير سرخ پوست مراسم مذهبي را بر بالين بوليوار محتضر برگزار مي کند.